Rozpuszczalnik

Hiszpania - zimna reakcja na gorąco

2011-11-21T09:55:00.003+01:00

Jak to sformułowal tego ranka mój nieulubiony dziennik Le Monde, Mariano Rajoy nie jest z tych, którzy dali sobie związać ręce obietnicami wyborczymi. Mówił rzeczy w rodzaju "Najlepsza polityka socjalna sprowadza się do tworzenia miejsc pracy i gwarantowania dobrej gospodarki".

Widać, że Rajoy nie lubi zamykać za sobą drzwi, zanim przez nie przeszedł. Nie o nim jednak będę pisał, bo nie ma powodu, żeby uważać, że liczba kretynów na metr kwadratowy w Hiszpanii jest większa niż liczba "młodych wykształconych z dużych miast" w Polsce. Co oznacza, że jego rządy mogą potrwać nie dłużej niż powinny i zakończyć się roztrwonieniem ewentualnego sukcesu. Odrobina nadziei zawiera się dla mnie w podejrzeniu, że w mediach hiszpańskich jest mniej Blumsztajnów, Smolarów i innych Najsztubów niż w naszych środkach przekazu, czyli że ćwierćinteligenci iberyjscy będą mniej skazani na pranie mózgów przez półinteligentów, sprytnych na krótką metę, a mądrych - na jeszcze krótszą.

Dzisiaj najważniejsze jest, że jakieś galaktyczne, czy raczej boskie tchnienie rozumu spłynęło na Hiszpanię i sprawiło, że na śmietnik wylecial Luis Rodriguez Zapatero, polityczny gigant (184 cm wzrostu), urodzony 4 sierpnia 1960 w lewicowej klatce pod znakiem zodiaku "Lew dyżurny". Zapatero pozostawi po sobie ruinę kraju nie tylko gospodarczą, ale i moralną, którą przewidziałem lata temu, a której, bez szczególnej znajomości hiszpańskiego, nadałem formułę

La revolución - la liberación de la fornicación.

Czytelnik przetłumaczy ją sobie z łatwością; zwłaszcza jeśli dodam, że la fornicación oznacza, z grubsza biorąc, "utrzymywanie relacji cielesnych z niewiastą lekkich obyczajów". Kusi mnie, żeby zacytować znacznie krótszą formę tego wyrażenia, autorstwa mojego krewkiego przyjaciela Maurycego, ale jego sformułowaniu daję odpór tym silniejszy, im bardziej jest ono trafne.

Jakkolwiek wielka nie byłaby moja radość z upadku Zapatero, z jego gębą stałego pacjenta przychodni gastrologicznej, to jednak znacznie większą wesołość wywołuje we mnie myśl, że jego zjazd po nieheblowanej desce źle wróży dla kierowników i klientów Socjaldemokracji K.... Polskiego i Litwy, oraz dla kuriozalnego ZOO pod dyrekcją osobnika z fotografii.

Czy jednak Szczuka, Nowicka, Grodzk(a), Biedroń, Miller & Co. mają wystarczająco subtelności i intuicji, aby pojąć, że korba doszła do najdalszego punktu i zaczyna wracać?

Tak czy inaczej, na razie:

Są mosty, które trzeba spalić

2011-11-15T12:21:00.005+01:00

"Widziałem naziola" czyli 11.11.11 okiem blogera

Jeżeli po tym, co raz jeszcze było widać w dniu 11 listopada 2011, ktokolwiek spośród moich przyjaciół pozwoli sobie głosować na PO lub jakiekolwiek inne lewactwo,

jeśli ktokolwiek spośród moich przyjaciół i znajomych poda rękę komukolwiek z kręgów "kolorowej Antify" albo stwierdzi w sobie obecność choćby śladów sympatii wobec blumsztajnoszczukopodobnych

- niech zapomni, że był moim przyjacielem i niech trzyma łapy przy sobie.

Rozpuszczalnik

Film "Widziałem naziola"czyli 11.11.11 okiem blogera trzeba obejrzeć.

Od początku do końca.

Z rodziną i znajomymi.

To rodzaj obowiązku.

Patriotycznego i moralnego.

Uwaga, dostęp może być niemożliwy lub ograniczony.

Video można jeszcze obejrzeć np. tutaj lub tutaj lub wreszcie tutaj.

Lub z pewnością w wielu innych miejscach...

Bo nie jest światło, by pod korcem stało (C.K.Norwid)

Świat w 3De: Demoralizacja, Dezintegracja, Dekompozycja (2)

2011-09-01T15:51:00.022+02:00

Motto:
Polityka 3De rodzi się w niedostępnym dla byle przechodnia pomieszczeniu, w którym rozparły się dwie córy Antychrysta: dwustuletnia Wszetecznica, ta z cyrklem w ręku, i jej starsza o 1800 lat siostra, trzymająca księgę, którą się czyta od prawej do lewej.
Widać tam też Mamonę, trzecią córę Antychrysta. Najstarszą, bo poczętą w dniu wypędzenia Adama i Ewy z Raju. Patronkę Maksymalnego Zysku za Wszelką Cenę.

Dzisiaj będzie o paskudnych skutkach pewnej partenogenezy. Dzieworództwa, przy pomocy którego córy Antychrysta dały życie całemu pokoleniu pracowitych idiotek. Niech mi Czytelniczki tych "idiotek" za wcześnie nie wybaczają - o kretynach też będzie mowa.

Ale po kolei - jak chcą liczby porządkowe i milion kandydatów do orderu Orła Białego.

Gender studies, théorie du genre sexuel, teoria płci, performatywność płci...

Ten collage nie przedstawia zwielokrotnionego Sławomira Sierakowskiego, tylko (z wyjątkiem postaci centralnej) niejaką Judith Butler, z grubsza biorąc kobietę, amerykańską lesbijkę pochodzenia żydowskiego, funkcjonującą jako profesor na Uniwersytecie Kalifornijskim, Berkeley.

Wśród postaci ilustrujących przysłowie "Gdzie diabeł nie może, tam babę pośle", Judith Butler zajmuje miejsce wyjątkowe. W 1990 r. osoba ta opublikowała dzieło "Gender Troubles" (Problemy z płcią) i uderzyła w wielki bęben, któremu szybko nadano pozory naukowe, oraz tytuł Gender studies.

Judith Butler nie była pierwsza, ale jest z nią jak z ogniem: ogień wymyślił Pan Bóg, ale na zapałkach zarabia kto inny.

Lista pretendentów do pierwszego płomyka jest tak długa, że wspomnę tylko Simone de Beauvoir, która "utraciwszy wiarę w wieku lat 14", w 1949 r. wydała książkę "Druga płeć". François Mauriac zaadresował wówczas do redakcji założonego przez nią pisma Temps modernes sławne "à présent, je sais tout sur le vagin de votre patronne" ("teraz już wiem wszystko o pochwie waszej szefowej"). Co zabawne lecz bynajmniej nie zdumiewające, związana z Jean-Paul Sartre'm feministka zakochała się w międzyczasie w pisarzu amerykańskim Nelsonie Algren i nie dosyć, że spłodziła mu ponad 300 listów, to jeszcze w jednym z nich zadeklarowała ochotę do "gotowania mu zupy i mycia podłogi".

Tak czy inaczej, Simone de Beauvoir jest autorką zdania "On ne naît pas femme, on le devient" (kobietą nikt się nie rodzi, kobietą się zostaje) i Judith Butler o tym znakomicie wiedziała.

Genezę gender studies można sprowadzić do kłopotów ze stosunkiem do własnego narządu płciowego w sytuacji, w której białogłowy chcą lub muszą się dzielić władzą nad wszystkim, co je otacza. Zaryzykuję hipotezę, że gdyby feministki były wyposażone w coś wystającego o masie penisa, mielibyśmy ich (feministek) dużo mniej. Natychmiast jednak różne podobne tutti frutti porzucę, bo czas jasno powiedzieć, o co chodzi.

A chodzi o to, że amatorki gender studies głoszą, że wprawdzie mamy coś w rodzaju płci zainicjowanej biologicznie, ale że prawdziwa płeć tworzy się w nas w funkcji roli, jaką nam przychodzi grać w szeroko pojętych układach społecznych. Według Rubina Gayle (obiecałem Czytelniczkom obecność samców w worku z bałwanami), relacja "narząd płciowy - płeć" da się zaprezentować przez płaszcz narządu narzucony na ciało, zależne od sytuacji socjalnych.

Jednym słowem, płeć ma znaczenie w kołysce inicjalne, a potem traci kontury i przyjmuje charakter jeśli nie rozmyty, to dynamiczny. Płeć można zmienić, nacieszyć się nią przez jakiś czas, a potem poczuć w sobie nową gorączkę i wszystko pozmieniać. Sodomia staje się równie naturalna jak oddychanie. A w dodatku, nie trzeba będzie długo czekać na to, żeby "relatywizujący, lekki, łatwy i przyjemny" stosunek do aktywności seksualnej dał nowe podstawy psychologiczne i prawne pod rozwój pedofilii, która do reszty pozwoli wytarzać człowieka w zgubnym dla cywilizacji chrześcijańskiej błocie.

Nie trzeba nadzwyczajnej przenikliwości, żeby dojrzeć zarówno skutki społeczne tej pseudo-nauki, jak jej znaczenie w walce z Kościołem Katolickim. Ile celów zostanie osiągniętych naraz, w razie sukcesu tej ideologicznej operacji? - Całe 3De w komplecie: Demoralizacja, Dezintegracja, Dekompozycja. Dopóki jednak głos Kościoła jest silny, proces posuwa się wolno, ciągnąc za sobą śluz; stąd potrzeba bicia w Kościół od środka i od zewnątrz. Bicie od zewnątrz Instytucję umacnia, a więc wymaga wielkiej ostrożności - udziału fałszywych proroków i obłudnych przyjaciół. Psucie młodzieży pozostaje jedyną skuteczną formą ataku na Kościół od zewnątrz i widać, jak wielką wagę przywiązują do niego wszystkie postępowe rządy. Wywołanie gnicia Kościoła od wewnątrz - to sprawa pachnąca siarką inaczej. Od chwili rozpoczęcia aggiornamento wiele się wydarzyło, ale dzisiaj zajmujemy się czym innym.

Konkludując - jeśli Nowy (bardzo stary) Porządek Światowy zatriumfuje, to ludzkość - z wyjątkiem mieszkańców kafkowskiego Zamku - będzie mogła bez zakłóceń tarzać się na dnie Wielkiego Wiadra. Oczywiście po godzinach pracy na rzecz właścicieli.

Jak we Francji zaczął się ruch oporu

Oto obecnie, pod rządami "prawicowego" Nicolasa Sarkozy, licealiści zostali obdarzeni podręcznikiem, zajmującym się właśnie gender studies (franc. Théorie du genre). W wydanym przez Hachette podręczniku możemy przeczytać: "Płeć biologiczna nadaje nam wstępnie postać mężczyzny lub kobiety. Co jednak nie znaczy, że my sami musimy się w ten sposób określać. Dla naszego stosunku do innych ludzi decydującą będzie tożsamość seksualna, która będzie się tworzyć w ciągu całego naszego życia, w stałej interakcji między biologią a kontekstem społeczno-kulturalnym."

Pismo okólne Ministerstwa Edukacji Narodowej już 30 września 2010 żądało, żeby programy nauczania przyrody (SVT - Sciences et vie de la terre) zawierały dział pt. "devenir homme ou femme" (stać się mężczyzną lub kobietą).

W odpowiedzi szlag trafił 80 deputowanych z rządzącej UMP. Wystosowali oni do ministra Edukacji Narodowej, Luca Chatela, list otwarty, w którym ostrzegają: "Zgodnie z tą teorią, ludzie nie będą już mężczyznami i kobietami, tylko osobnikami praktykujący pewną formę płciowości. Będą więc homoseksualistami, heteroseksualistami, biseksualistami czy transseksualistami. Tymczasem teorię, która głosi, że tożsamość płciowa jest konstrukcją kulturalną, możemy uważać wyłącznie za teorię filozoficzną i socjologiczną, bez podstaw naukowych".

Cała lewica i liczna załoga statku "Sodome et Gomorrhe" odpowiedziały straszliwym poruszeniem, zgorszonym wyciem i stawianiem medialnych barykad. Oczy postępowców zawisły na ustach ministra, który nie pozwolił długo czekać na akt swojej osobistej odwagi. Zgodnie z funkcjonującym w wielopartyjnym świecie politycznym wskazaniem, że jest pilną rzeczą nic nie robić, oświadczył, że "minister nie sprawuje władzy nad życiem i śmiercią podręczników".

Westchnę za Brzechwą, że "stąd nauka jest dla żuka..."

No właśnie, jaka jest nauka dla żuka?

Żuki żukom nierówne. Istnieje na przykład żuk gnojnik, zwany również żukiem miejskim. Ubarwienie ma białe. Jest często "młody, wykształcony i z wielkiego miasta". Jest produktem systemu edukacji, ale również pewnej gazety, pewnego tygodnika, telewizji...

A że żuki należą do koprofagów, dobrze będzie naszemu chrząszczowi w społeczeństwie zdemoralizowanym, zdezintegrowanym, zdekomponowanym, pachnącym od zaawansowanego rozkładu.

Zarządzanie społeczeństwem w tym stanie sprowadza się do kierowania dystrybucją chleba i igrzysk.

A jeśli się jakiemuś obywatelowi nie spodobają ci dwaj panowie przy sąsiednim stoliku, całujący się "z wąsami w wąsach", to będzie mógł zapłacić i sobie pójść. Niech jednak nie zapomni, że cotygodniowy transfer danych z mózgu, zawierający zapis jego czynów, myśli i emocji, może się dla niego okazać fatalny.

Chyba... że krzyknie "nie zgadzam się!" już dzisiaj.

I połączy się w tym krzyku z innymi, wciąż jeszcze licznymi.

Rozpuszczalnik

Post scriptum

Nie ma powodu, aby polscy naukowcy w dziedzinie gender studies, chowali się pod korcem i nie byli dumni ze swojego udziału w dziele budowania nowego lepszego świata. Zwłaszcza, że - jak myślę - są w większości opłacani przez podatnika, przywiązanego do katolicyzmu i do swojej płci, niezmiennej od kołyski.

W Wikipedii znajduję:

Ośrodkami badawczymi w Polsce, zajmującymi się teorią i tożsamością płciowości w znaczeniu gender studies są:

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (Paweł Leszkowicz, Błażej Warkocki, Agnieszka Gajewska, Ewa Kraskowska, Agata Jakubowska, Monika Bobako, Pracownia Pytań Granicznych UAM
Uniwersytet Jagielloński w Krakowie (Małgorzata Radkiewicz, Patrycja Pogodzińska, Urszula Chowaniec, Anna Gruszczyńska, Anna Nacher, Beata Kowalska)
Uniwersytet Łódzki (Izabela Desperak, Elżbieta Oleksy, Ewa Malinowska)
Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu (Mirosława Buchholz, Radosław Sojak, Katarzyna Więckowska)
Uniwersytet Szczeciński (Inga Iwasiów, Ewa Majewska)
Uniwersytet Śląski (Krystyna Kłosińska, Eugenia Mandal)
Uniwersytet Warszawski (Małgorzata Fuszara, Bożena Chołuj, Agnieszka Graff, Magdalena Środa, Joanna Mizielińska, Jacek Kochanowski, Eleonora Zielińska)
Uniwersytet Wrocławski (Dorota Majka-Rostek, Monika Baer)
Instytut Badań Literackich PAN (Maria Janion, Grażyna Borkowska)

(Dziwne, nie znajduję znanej z telewizji Kazimiery Szczuki. )

Pozwalę sobie jeszcze tylko zamieścić zbiorczą fotografię wyżej zestawionych (wszystkie zdjęcia pochodzą z internetu).

Jeżeli Czytelnik ma w tym momencie wrażenie, że zagadnienie gender studies traktuję z lekceważeniem, to z całą elegancją zaprzeczę - ja je traktuję z pogardą.

Lekceważenie rezerwuję dla jego kapłanek.

I kapłonów.

Black and white blues

2011-08-23T16:27:00.007+02:00

Lubię francuskie określenie "une dame patronnesse en manque de pauvres". Chodzi o dramat ludzki o nieopisanym okrucieństwie - oto parafialna szefowa dobroczynności nie znajduje ubogich. Głęboki dekolt wzbiera i opada - data balu z loterią ustalona, zaproszenia przyjęte, a tu - niewdzięczność i lekceważenie.

I od razu, bezceremonialnie, przejdę do rzeczy:

Nie wolno dopuścić do tego, żeby miliony ludzi cierpiały z braku ludzkiego cierpienia.

Nie istnieje społeczeństwo wolne od cierpienia. Nawet w przypadku skrajnym - w społeczeństwie, w którym szpital stoi pusty, a obywatel robi zakupy według potrzeb, cierpienie tak, czy tak zatriumfuje i wkręci się we włosy ludzi niezdolnych pojąć i zaakceptować jego brak.

Sytuacja byłaby prostsza w kraju banalnie zamożnym, gdzie bezrobocie choć istniejące, byłoby niskie, gdzie tradycje kulinarne wykluczyłyby żywność przemysłową, gdzie w kościołach trudno byłoby o miejsca siedzące, a opieka socjalna nieustannie pracowałaby nad ulepszeniem węchu. Procent cierpiących byłby w takim kraju niewielki, ale na szczęście powyżej zera, i frustracja pięknoduchów byłaby ograniczona...

Pozostaje wytłumaczyć, dlaczego użyłem trybu warunkowego. Dlaczego napisałem "sytuacja byłaby prostsza"?

Przed ostatecznym wyjaśnieniem konieczna jest pewna konstatacja. Otóż jeśli kraj miałby być "banalnie zamożny", to musiałoby być w nim sporo prywatnej przedsiębiorczości, nieskrępowanej rządową i parlamentarną korupcją. Spośród czterech podstawowych dziedzin życia gospodarczego tylko jedna mogłaby się obejść bez stałego napływu siły roboczej. Mam na myśli spekulację, która nie potrzebuje ani przypadkowych aktorów ani gapiów. Co innego z handlem i usługami, już nie mówiąc o produkcji. W zamożnym społeczeństwie niewielu jest chętnych do niskopłatnej pracy, zwłaszcza na świeżym powietrzu i rusztowaniach. Podobnie jak, z drugiej strony, mało jest właścicieli i szefów przedsiębiorstw, chętnych do wymiany niskich wynagrodzeń na wysokie. I tu wchodzimy na teren delikatnych relacji między demokratyczną władzą a przedsiębiorcami. Elementem wyróżniającym się w tych relacjach jest lina, po której przesuwają się grube pieniądze albo tłuste poparcie medialne, jedne i drugie tylko po to, żeby przy władzy utrzymała się partia rządząca, albo żeby doszła do niej opozycja, zdolna jeszcze mniej przeszkadzać prawnie i fiskalnie oraz gwarantować stały dopływ taniej siły roboczej z zagranicy.

Jak dotąd, nic szczególnego. Gospodarka się kręci, a do pracy sprowadzani są obywatele byłych krajów komunistycznych i III świata, zmuszeni przez konieczność albo pożądanie do grania roli niewolników czy jeszcze gorzej - bydła roboczego. Ludzie ci mieszkają w hotelach robotniczych, do pozostałych w kraju żon i matek jeżdżą w funkcji zarobków, odległości i obyczajów, i mogą być odesłani do siebie, kiedy naruszą prawo albo oziębi się gospodarka.

Coś nie gra?

Dziecko widzi i woła, że jest inaczej?

- Nikt nie jest odsyłany, gdy tylko "naruszy prawo albo oziębi się gospodarka"?

- Obcokrajowcy nie mieszkają w "hotelach robotniczych", tylko w mieszkaniach socjalnych, dotąd konstruowanych dla własnych obywateli?

- Do obcokrajowca dołącza rodzina, skomponowana niejednokrotnie z kilku żon i licznych potomków?

- Obcokrajowiec ma ułatwienia w staraniu się o stały pobyt i obywatelstwo, a dzieci obcokrajowca mogą automatycznie stać się obywatelami?

- Obcokrajowiec "nielegalny" ma prawo do podstawowej opieki medycznej, do szkoły dla dzieci, do emerytury (Francja)? Nawet jeśli nie zapłacił ani centa składek? Oraz do wysłuchiwania rządowego bla-bla na temat nieuchronnego wydalenia go, drogą wodną lub aeroplanem?

- Obcokrajowiec nienawidzi tego wstrętnego kraju, który wzbogacił się "na wyzysku kolonialnym jego kontynentu, a teraz na odciskach, jakie on, robotnik, łapie od łopaty i kolorowych przycisków w nowoczesnej maszynie budowlanej"?

- Dzieci obcokrajowca, te które nie kopią piłki i nie śpiewają w telewizji, nigdy nie darują temu wstrętnemu krajowi, że ich rodzice różnią się odcieniem skóry i wysokością zarobków? Będą w ramach protestu nosić czapki daszkiem do tyłu, a spodnie z krokiem niżej kolan? Będą obsrywać każdy pejzaż miejski swoimi graffiti? Będą nienawidzić myślą, mową i uczynkiem, i dziwić się, że otrzymają w odpowiedzi oklaski i finansowanie?

Nie, niemożliwe - co pani powie? - taki absurd nie może istnieć.

Owszem, istnieje.

Do akcji weszli bowiem ci, którzy antyczną wskazówkę "dziel i rządź" biorą na serio. Ci, którzy nigdy nie zrezygnowali z realizacji biblijnej bredni opowiadającej, jak to inni będą paśli im stada.

Chodzi naturalnie o lewicę prawniczo-bankową. Tą, której Lucyfer udziela rad, z pazurem na ustach.

Popatrzmy, co o tym wszystkim myśli Henry de Lesquen du Plessis Casso, znany jako Henry de Lesquen, francuski polityk - od 1985 r. prezydent Klubu Zegara (Club de l'Horloge), od 2007 r. dyrektor prawicowego radia Radio Courtoisie i od 2001 r. prezydent asocjacji Głos Francuzów - Renesans 95 (Voix des Français - Renaissance 95).

Miałem przyjemność (i pożytek) cytować go już dwukrotnie, patrz "Tak od rana płynie Sekwana (9)" z 20 listopada 2010 i "Tak od rana płynie Sekwana (13)" z 14 kwietnia 2011.

W numerze 2525 prawicowego tygodnika Minute, z 17 sierpnia br., Henry de Lesquen udziela wywiadu Patrykowi Cousteau, pt. "Rozruchy w Anglii: Trzeba zorganizować reemigrację" (Emeutes en Angleterre : Il faut organiser la ré-émigration) i wyraża, w wielkim skrócie, następujące opinie:

(1) Rozruchy w Anglii miały charakter rasowy. Były do przewidzenia, a prorokiem był wielki angielski mąż stanu, Enoch Powell, w sławnym przemówieniu z Birmingham, z 20 kwietnia 1968.

Po stronie francuskiej nieuchronność "czarnego problemu" w Europie widział Raymond Cartier.

(2) Zainstalowani w Zjednoczonym Królestwie czarni ani nie mogli, ani nie chcieli poddać się asymilacji, mimo prowadzonej od 20 lat polityki mającej na celu utworzenie społeczeństwa rasowo mieszanego. Współżycie różnych mniejszości nabrało charakteru eksplozywnego. W pewnym sensie doszło do aktu sprawiedliwości dziejowej, bo bogaci postępowcy, naiwne pięknoduchy i socjaliści ("les bobos, les gogos et los cocos") padli ofiarą własnych złudzeń w zakresie rasowej mieszanki.

(3) W ostatnich rozruchach czynniki natury ekonomicznej miały charakter marginalny. Sporo jest w Londynie białych o sytuacji materialnej nie lepszej od Murzynów; nie można jednak w ich środowisku zaobserwować skłonności do gwałtu.

(4) Premier Wielkiej Brytanii, David Cameron, jest mało wiarygodny w stroju polityka zdolnego poskromić bunt. A kiedy mówi o "armatkach wodnych" dla policji, to ma się ochotę go zapytać, czy nie zapomniał o korkowcach ("pistolets à bouchon").

(5) Warunkiem wszelkiej udanej asymilacji jest brak barier kulturalnych i rasowych między przybyszami a autochtonami. Tymczasem angielski model "mniejszościowy" jest tyle samo warty, co integracja à la française".

Co ciekawe, większość czarnych, biorących w zamieszkach, pochodziło z Antyli. Byli więc chrześcijanami, a nie muzułmanami. Oznacza to, że islam nie jest jedynym zagrożeniem dla społeczeństw zachodnich. Melanizacja ("mélanisation") jest więc równie niebezpieczna jak islamizacja.

(6) Melanizacja jest terminem naukowym i oznacza rozrost populacji czarnej w społeczeństwie historycznie białym. Fenomen ten ujawnia się nie tylko w wyniku imigracji, ale również na skutek różnic w rozrodczości. Jeśli zważyć na fakt, że czynnik rasowy jest przeszkodą w asymilacji, oraz że czarni wykazują skłonność do skupiania się, poczucie jedności narodowej i spójność społeczna stają się zagrożone.

Społeczeństwa wielorasowe przyjmują postać "wielorasistowskich", a społeczeństwa multikulturalne - postać multikonfliktowych. Istnieje prawo "niejednorodność-gwałtowność" (hétérogénéité-violence), które powiada, że im bardziej społeczeństwo jest niejednorodne, tym bardziej jest gwałtowne.

(7) W podobnej sytuacji marzenia o harmonii społecznej nie mają sensu. Harmonia nie jest możliwa. Można jedynie zaprowadzić porządek. Naturalnie, pod warunkiem wyposażenia policji w środki. Policjanci nie mogą sterczeć na wprost bandytów z założonymi rękami; kiedy to jest uzasadnione - powinni otwierać ogień.

(8) Prawdziwym rozwiązaniem, gwarantującym bezpieczeństwo i poczucie tożsamości narodowej, jest organizacja tego, co Enoch Powell nazwał "reemigracją". Nie wystarczy zatrzymać imigrację - trzeba zorganizować wyjazd obcokrajowców, którzy już są, a nie mają ambicji przyłączyć się do miejscowych.

(9) Czy reemigracja jest wyobrażalna?

Tego rodzaju pytanie stawiają sobie ludzie nie znający historii. W rzeczywistości jest to jedyny sposób na zapobieżenie wojnie domowej, rozlewowi krwi i temu, co się często określa jako "czystki etniczne". Rozwiązanie to jest przykładem odpowiedzialnej polityki, korzystnej dla obu stron. W 1962 r. z Algerii usunięto Francuzów, którzy byli tam od wielu pokoleń. Z Hiszpanii, w 1609 r. wyproszono muzułmanów po dziewięciu wiekach wojny.

Do realizacji zadania potrzeba wyłącznie woli politycznej. Bo prawdą jest, że kwestia rasowa staje się w Europie zagadnieniem centralnym i jeśli nie zostanie rozwiązana, to dojdzie prawdopodobnie do rzeczy strasznych.

Za powrotem imigrantów do siebie stoi więc wspólny interes, zarówno nasz jak i ich.

Tyle Henry de Lesquen.

Przemysł, handel i usługi - będą zawsze domagały się niewolników i będą miały w "liberalnej" pogardzie fakt, że to na całe społeczeństwo spadnie utrzymanie ich rodzin i ponoszenie konsekwencji nienawiści ze strony ich progenitury.

Nieodmiennie będą też pracować na rzecz dezintegracji społecznej, w imię divide et impera, uczniowie Złego.

Jednych i drugich możemy powstrzymać.

Pierwszym możemy przypomnieć o obowiązkach względem narodu i społeczności, a drugich zneutralizować politycznie.

Pod warunkiem, że nie pozwolimy sobie na granie roli tej "dame patronnesse en manque de pauvres", której poświęciłem wstęp do artykułu.

Pod warunkiem również, że przypomnimy sobie, że nie istnieje 11 przykazanie "Będziesz idiotą".

Mam nadzieję, że Kościół, Matka Nasza, czasem tę prawdę przypomni. Zwłaszcza katolewakom, wierzącym że "Chrystus był pierwszym komunistą".

I tu, aż chciałoby się westchnąć Amen.

Rozpuszczalnik

Norwegia - błąd w castingu, ale tolerancja uratowana

2011-07-30T09:58:00.019+02:00

Zabójca nieprawicowy i poniżej oczekiwań

Kiedy 21 lat temu, na przyjęciu u Lucyfera zrodził się koncept NWO (New World Order - Nowy Porządek Światowy), należało się domyślić, że prędzej czy później wyjdzie rozkaz uznania "przywiązania do ojczyzny" za zagrożenie planetarne. Zagrożenie to nabrało szczególnego charakteru w roku 2011 i medialnie przysłoniło wszystkie inne plagi, z globalnym ociepleniem na czele. Jak gorący kartofel lata w przestrzeni zlepek "ksenofobia-prawica-szowinizm-katolicyzm-rasizm-prawica-antysemityzm-prawica-homofobia-patriotyzm-terroryzm-prawica-nietolerancja" i każdy redaktor naczelny oraz prawie każdy polityk wie, że trzeba na nim z szacunkiem przysiąść. Nawet jeśli zdaje sobie sprawę, że jego siedzenie nigdy nie odzyska zdrowia i dziewictwa.

Zadania stojące przed światowym obozem postępu są tak liczne, że taniej wyjdzie pominąć ich listę milczeniem i skupić się na jednym, na przykład na wybraniu i wskazaniu palcem podzagrożenia nr 1.

Na to pilne zapotrzebowanie odpowiedział Norweg, Anders Behring Breivik, osobnik niestety poniżej wymagań.

Potrzebny był katolik o przekonaniach przedsoborowych, antysemita pur sang, biologiczny homofob, zwierzęcy antymason, członek wszystkich prawicowych partii europejskich, bez zaległości w składkach - a tu wyskoczył przed szereg zwolennik Sodomy i polityki prowadzonej przez państwo Izrael.

Znalezienie w Norwegii uczestnika pielgrzymek Radia Maryja na Jasną Górę miało szanse powodzenia raczej nikłe i co bardziej wykształceni członkowie lewicowych elit gotowi byli z tym się pogodzić. Ale żeby przegapić fakt, że wybrany bojownik robi w loży masońskiej "Saint Jean Saint-Olaf aux trois colonnes" na stanowisku Mistrza - to zakrawa na skandal.

Owszem, zbiorowe wycie medialnych hien pozwoliło przylepić na protestancie metkę "fundamentalista chrześcijański", ale ślina szybko wyschła i trzeba było zastąpić ją etykietką zdartą z latającego dywanu. Nie pozostawało więc nic innego, jak podnieść wrzask na temat nienawiści Norwega do islamu, znanego skądinąd jako najbardziej tolerancyjna religia we wszystkich dotkniętych nią krajach (z wyjątkiem Palestyny i Iranu).

Nie wolno dopuścić, aby afera, wszak z nieprawego łoża, długo zawracała ludziom głowę. Gaszeniem świateł zajęła się lewica finansowa. Tak samo zresztą, jak to uczyniła wobec afery DSK, która jeśli wciąż interesuje przechodniów i dziennikarzy, to właścicieli dzienników ani trochę. Reszta obozu postępu będzie się jeszcze darła, ale - wzięta głodem - zrozumie i zrobi się dyskretna. Dziecko wie, że lewica, zarówno ta z Wall Street, jak i ta ideologiczna, bez kawioru czuje się jak piąte koło bez karety.

A rząd w tym wszystkim?

Warto wstępnie przyjrzeć się krajowi, który wydał na świat, wykształcił i wykarmił niespełnioną nadzieję humanistów.

Nie da się nie zauważyć, że Anders Behring Breivik do sztandaru, pod którym energicznie bronił "chrześcijańskiej spuścizny Europy", dohaftował poparcie dla Izraela i homoseksualistów. Upodobnił się tym samym do łopaty o dwóch trzonkach albo do armat, przyspawanych z obu stron do jednej lufy. Do wystrzału doszło, ale wśród poległych są głównie kanonierzy. Oznacza to, że Anders Behring Breivik jest czymś więcej niż idiotą; jest ludzkim rozwiązaniem pewnego układu równań, z co najmniej jednym parametrem określonym na poziomie światowym.

Niewielka ludnościowo Norwegia jest krajem bogatym. Zawsze jest tak, że kiedy jakiś niemuzułmański kraj bogaci się za szybko na ropie naftowej albo gazie, to "nie wiadomo skąd" pojawiają się socjaliści i zaczynają dbać o tolerancję wobec wszystkiego co społeczeństwu obce i bogacić się na dystrybucji dóbr. Warto przy okazji podkreślić, że tolerancja jest gwarantem fizycznego przeżycia instalatorów postępu społecznego, bez którego tradycyjne imperia miałyby się dobrze, a ich obywatele - jeszcze lepiej.

Ponieważ tolerancja nie jest wolna od genu starości i może się na dłuższą metę okazać zjawiskim nietrwałym, to z tego faktu wynika potrzeba stałej modernizacji społeczeństwa, połączonej z jego częściową wymianą. Wymiana ta polega na stałym wstrzykiwaniu językowo i religijnie obcej ludności, która z racji opóźnienia cywilizacyjnego wykazuje silną potrzebę rewanżu i zażartą nienawiść wobec społeczeństwa, któremu się powiodło i które zdolne jest zaoferować jej mieszkanie, pracę, system zdrowia i emeryturę.

Ta metoda odświeżania społeczeństwa nie jest skomplikowana, a wszystkie koszty ponosi nie demokratyczny rząd, tylko jego poddani. Forsowny métissage biologiczny i kulturalny, jako narzędzie podboju społeczństwa, jest równie skuteczny jak "polityczna poprawność". Wprawdzie "metysowanie" nieuchronnie prowadzi do rozpadu struktur, upadku postaw społecznych i ogólnego chaosu, ale od tego jest polityczna poprawność, żeby nie można było sabotażu kraju zauważyć, a co najmniej - o nim mówić. Jeśli jakiś szaleniec próbuje dać spod knebla upust roztropności, to automatycznie ustawia się na pozycjach wrogich Systemowi, który elektoralnie opiera się przecież na zasadzie "dziel i rządź".

Liczby, które teraz przytoczę, pochodzą z prawicowego Minute z 27 lipca 2011 r., a ściślej z artykułu noszącego tytuł "Imigracja w Norwegii" (L'immigration en Norvège) i nadtytuł "Dramat ukazujący złe samopoczucie całego społeczeństwa" (Un drame révélateur du mal être de toute une société).

W ciągu dziesięciu lat populacja pozaeuropejska wzrosła w Norwegii o 41%. Żyje tu dzisiaj 552 tysiące imigrantów, co stanowi 11,4% ludności. Wypada nie zapomnieć o 266 tysiącach osób posiadających obywatelstwo, ale krew norweską poniżej 50%. Jeśli chodzi o stolicę Oslo, to co czwarty przechodzień bije w opaleniźnie pozostałych trzech.

Podobnie jak w innych krajach skandynawskich, nowoprzybyłym pozostawiono pełną wolność zainstalowania się na ziemi norweskiej, bez najmniejszych wymagań w kwestiach dotyczących systemu wartości i zachowania. W tej sytuacji nie trzeba było długo czekać, żeby wybuchła nie znana tu dotąd przestępczość, tarcia o charakterze etnicznym i religijnym, akty naruszania wolności sumienia, etc.

Według policji, 100% gwałtów popełnionych w Oslo od 2005 r. było dziełem imigrantów "pozazachodniego" pochodzenia. Dziennik "Dagbladet" podaje, że gwałty te były w całości "dziełem" Kurdów, Pakistańczyków lub Afrykanów, w szczególności Somalijczyków, których jest w Norwegii wyjątkowo dużo.

Dopełnieniem obrazka może być wiadomość podana przez kanał NRK 1, że liczba agresji seksualnych wzrosła w ciagu jednego tylko roku 2009 dwukrotnie.

23 czerwca, jedna z czterech zgwałconych tego dnia Norweżek opowiadała, jak pakistański gwałciciel podjął się przy okazji wyjaśnień, że na usprawiedliwienie swojej swawoli ma Koran i że kobieta ma w tej sprawie niewiele do gadania.

Dyrektorka policji kryminalnej Oslo, Hanne Kristin Rohde, uzupełnia znane Norwegom dekoracje o inny element: oto islamski gwałciciel często nie ogranicza się do gwałtu, ale również bije - uważa bowiem, że bezwstydna baba powinna zostać ukarana.

W skali kraju i zależnie od roku, 70 - 85% gwałtów jest popełnianych przez wyznawców Allacha. Ofiarami są w 90% Norweżki. Proszony o ocenę sytuacji przeciętny imam (islamski duchowny) wzrusza ramionami i twierdzi, że "winne są młode norweskie kobiety, których zachowanie jest beztroskie albo prowokujące".

A rząd?

A "rząd robi rząd i idzie stąd".

Oto, co na końcu wspomnianego artykułu z Minute pisze jego autor o inicjałach P.C.:

"Brak reakcji i zdecydowania ze strony rządu nie jest dla zbrodni usprawiedliwieniem, ale może czasem wyjaśnić, dlaczego mentalnie niezrównoważony osobnik potrafi przyznać sobie prawo do wymierzenia sprawiedliwości".

Czyż nie powiada jedno przysłowie, że kto sieje wiatr, ten zbiera burzę, a inne, francuskie, że jeśli przepędzić, co naturalne - i tak powróci galopem!

Rozpuszczalnik

Jest ranek 30 lipca 2011. Właśnie usłyszałem przez radio (France Inter), że jakaś komisja będzie badać stan umysłowy zabójcy i zdecyduje, czy może on być w ogóle sądzony.

No to jesteśmy w domu.

Tak od rana płynie Sekwana (14)

2011-06-08T13:49:00.006+02:00

Knur stworzonko boże?

To podejrzenie, wyrażone lata temu przez Asocjację Hagaw, świadomie obłożyłem znakiem zapytania.

A "szympans w rui"? Też boże stworzonko?

Owszem. Niestety.

Termin "chimpanzé en rut" zawdzięczamy dziennikarce Tristane Banon, która miała być parę lat temu zwabiona do pustego domu i jeśli zachowała swój płciowy całokształt w stanie inicjalnym, to dzięki kopniakom, którymi nachalnego szympansa obficie skropiła, nim uciekła.

Wiem, że Czytelnik już wszystko pojął i zaraz zakrzyknie "DSK". A może nawet rozwinie ten skrót do urzędowej formy "Dominique Gaston André Strauss-Kahn". Czy jednak ja, Rozpuszczalnik, będę zadowolony z faktu, że ów Czytelnik automatycznie zakwalifikował mnie do międzynarodowego chóru obleśnych śpiewaków?

A niech tam!

Bo w gruncie rzeczy, pod cienką warstwą obojętności ukrywam silne zainteresowanie losami dziewięćdziesięciu kilo łoju, pomieszanego z szarymi komórkami i szczeciną - w końcu ta kompozycja chciała zostać prezydentem jednego z dwóch, tak bliskich mi krajów.

A teraz "hop"!

Z tym jednak, że pochyłe drzewo przeskoczę. Jak koza po dopalaczu (taka, co zżarła worek z banknotami, zamiast Gazety Wyborczej).

I już ostrożnie ląduję nie w pokoju 2806, tylko na otaczającej aferę medialnej kupie:

Czy naprzeciw Nafissatou Diallo wylazł z hotelowej łazienki goły knur, czy też odwrotnie - na nadużycie przyrodzonej wstydliwości DSK pozwoliła sobie czarna potwora, dysząca żądzą dolarów i islamskiej zemsty na nagim starozakonnym ciele - nie dowiemy się być może nigdy. A jeśli po swojej porażce, Prawda wyśle Temidzie list z reklamacjami, stawiam koło zapasowe przeciw bananowi, że odpowiedź będzie wymijająca.

Są jednak rzeczy tak jaskrawe, że widać je nawet spod koca i z twarzą w stronę rodowego kilimu.

Kiedy bowiem zaczyna być jasne, że - Guilty or Not Guilty - Dominik S. zostawi na sądowym podwórku większość piór - jego klaka zaczyna przestawiać moździerz na nowy cel. Mianowicie na konfigurację społeczno-prawną, którą Tom Wolfe znakomicie przedstawił w książce Bonfire of vanities. Aluzje do tej świetnie sfilmowanej powieści, ukazującej bezwstyd sprawiedliwości, pląsającej do czarnej muzyki w sterroryzowanym przez polityczną poprawność społeczeństwie, sypią się we "francuskojęzycznych" mediach jedna za drugą. Pierwsza, jaką usłyszałem, wyszła z ust reporterki TF1 Laurence Haïm, a gdybym chciał nie słuchać następnych, musiałbym rozbić wszystkie posiadane źródła hałasu artykułowanego.

Aluzje te dadzą się sprowadzić do opinii, że oto

"... chytra Murzynka Diallo, wstawiła przed obrońcę Jeffa Shapiro nowego mecenasa, Kennetha P. Thompsona, o skórze wprawdzie wolnej od Strauss-Kahnowych plemników, ale równie czarnej, jak jej własna. W tej sytuacji, żaden biały adwokat, jak by się nie starał, niezbędnego poziomu prawniczego pigmentu nie osiągnie. Co oznacza, że jego niewinny klient zapłaci za niewolnictwo, Ku Klux Klan i przebieranie się litewskiego Żyda Al'a Jolsona za Murzyna."

Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni - powiada Pismo.

Każdy, nim zapadnie wyrok, powinien być uważany za niewinnego - powiada Ministerstwo Sprawiedliwości.

Skwapliwie potakuje mu Temida, mrugając pod opaską lewym okiem i plując ołowiem na lewą bądź prawą szalkę wagi, zależnie od tego, z której strony nadchodzi oskarżenie.

Tak sobie myślę, co byłoby, gdyby za pokojówką gonił jakiś polityk z tzw. skrajnej prawicy...

Prawo do prywatności. Pamiętam, jak media wywlekały, ledwie kilka lat temu, sprawę Pierrette, pierwszej żony Jean-Marie Le Pena. Tej, która uciekła z żurnalistą, a potem nie specjalizowała się w cnotach najbardziej heroicznych. Miałem wówczas wrażenie, że środki przekazu zrezygnowały z finezji i taktu, i specjalnie na tę okoliczność sprowadziły z jakiejś zapomnianej guberni pachnące czosnkiem onuce. A przecież Pierrette była matką trzech Bogu ducha winnych dziewczynek, Marine, Yann i Marie-Caroline.

Dzisiaj jednak, kiedy tytułowym zwierzęciem okazał się (nad)naturalny faworyt polityczny obozu postępu, geniusz Heksagonu, drugi... co tam drugi - pierwszy, drugi, trzeci i czwarty zarazem Einstein światowej ekonomii, otóż dzisiaj wszystkie media nie schodzą z Himalajów taktu. A jeśli o centymetr się zsuną - to tylko z naperfumowaną koronkową chusteczką w ręku...

Poniekąd, to dobrze.

Lepiej je widać, lepiej słychać, lepiej czuć...

Świat w 3De: Demoralizacja, Dezintegracja, Dekompozycja (1)

2011-04-29T10:55:00.015+02:00

Czy można być jednocześnie optymistą i pesymistą?

Czy do pomyślenia jest sytuacja, w której usposobienie prowadzi nas w stronę radosnego carpe diem, a byle kontakt z mediami odprowadza nas na miejsce. A tam wściekamy się przy pomocy wyrazów, które zachwyciłyby współczesnego licealistę, a niejedną nowobogacką czytelniczkę Gretkowskiej rzuciłyby w nasze ramiona, gdybyśmy ich w porę nie zamknęli.

Któregoś dnia przyszła mi do głowy formuła "3De" i postanowiłem o jej postępach napisać. Wyznam, że pierwszy pomysł dotyczył 4De, ale zdecydowałem się ograniczyć do tytułowych trzech. Jeżeli Czytelnik nie domyśla się, z którego "d" zrezygnowałem, niech dalej nie czyta.

Na temat sił, forsujących w Unii Europejskiej politykę demoralizacji, dezintegracji i dekompozycji, można mieć różne opinie - pod warunkiem jednak, że zbiegną się one w pogląd następujący:

Polityka 3De rodzi się w niedostępnym dla byle przechodnia pomieszczeniu, w którym rozparły się dwie córy Antychrysta: dwustuletnia Wszetecznica, ta z cyrklem w ręku, i jej starsza o 1800 lat siostra, trzymająca księgę, którą się czyta od prawej do lewej.
Widać tam też Mamonę, trzecią córę Antychrysta. Najstarszą, bo poczętą w dniu wypędzenia Adama i Ewy z Raju. Patronkę Maksymalnego Zysku za Wszelką Cenę.

Teraz mogę zabrać się za mozaikę. Jej elementy będę układał stopniowo, tak aby kolejne De nabierały ciała bez pośpiechu. Aż wyraźniejsze staną się rysy Nowego Człowieka, przeznaczonego dla Nowego Porządku w Nowych Czasach.

Stary człowiek, zwłaszcza ten urodzony na 10 lat przed II Soborem Watykańskim, materiałem na nowego człowieka nie jest. Stary człowiek nie tyko niepokoi się, ale wierzga i przeszkadza. Nie zgadza się na aborcję potomstwa i mimo, że żywi się go rakotwórczym jedzeniem, ani myśli akceptować eutanazji, niosącej mu "godną śmierć".

Pozostaje młody człowiek.

Trzeba go tylko jak najwcześniej zabrać z domu. A rodziców tak zająć zarabianiem na chleb i igrzyska, żeby się nie spostrzegli. Aby zabić w nim instynkt religijny, trzeba go zepsuć. Trzeba więc nauczyć go pożądania gadżetów, markowych strojów,... "bezpiecznej erotyki". Koniecznie, zanim wystąpią pierwsze objawy marzeń o miłości.

Trzeba mu pozwolić na wszystko, czyli trzeba wszystkiego zabronić rodzicom.

Ma wiedzieć, że północ jest gorąca i jasna, a południe ciemne i zimne. O tym, że w centrum mrowiska siedzi żarłoczna Królowa Matka, wiedzieć nie powinien.

Najprostszym sposobem wczesnego odebrania dziecka rodzicom jest obniżenie wieku szkolnego. Zadowolę się na razie przypuszczeniem, że jeśli na stanowisku ministra Edukacji Narodowej dłużej pozostanie Katarzyna Hall, to przedszkole zacznie się przed porodem, a Odę do Radości dziecko będzie śpiewać przed pierwszymi zębami. Co da tę oto rozweselającą pierwszą linijkę: "O Ładości, iskło bogów, kwiecie elizejskich pól", a jedenastą jeszcze weselszą: "Ładość tłyska" z piełsi ziemi, Ładość pije cały świat".

Przesadzam?

Podłóżmy sobie teraz coś pod kolana i pochylmy się na mozaiką. Wstawimy dwa pierwsze elementy z pierwszego De ( Demoralizacji):

Element 1

Francja:

Region Paryski (Ile-de-France) i francuskie ministerstwo Edukacji Narodowej uruchomiły program "Paszport Zdrowie Antykoncepcja" (Pass Santé Contraception).
Dla kogo?
Odpowiadam z marszu - dla najbardziej potrzebujących. Dla licealistów od wieku 15 lat.
Od 26 kwietnia, dziewczęta i chłopcy będą mogli wypiąć się na rodziców i ich koncepcję wychowania. Z "paszportem" w formie 6 kuponów, wydanym przez szkolną pielęgniarkę, licealny amator seksu będzie mógł się anonimowo i za darmo udać do internisty, ginekologa i laboratorium analitycznego, gdzie będzie miał możliwość wyposażenia się we wszelki środek antykoncepcyjny (piguła, patch, pierścień, prezerwatywa, etc.). Okazało się bowiem (kto siedzi, niech wstanie!), że wciąż 15% uczniów nie stosuje prezerwatyw w stosunkach "z nowymi partnerami". A potem uczeń łapie AIDS albo uczennica ciążę.

I co z tego, że prezeska Federacji Rodziców, Mme Claudine Caux, denerwuje się? Niewiasta uważa, że program będzie zajmował się objawami, a nie przyczyną. Ta przedstawicielka obskurantyzmu śmie sądzić, a nawet się upiera, że sprawa antykoncepcji u dzieci jest sprawą prywatną i że powinni się nią zajmować w pierwszym rzędzie rodzice.

Ani minister, ani socjalistyczne kierownictwo Regionu Paryskiego nie zająknęło się nawet na temat uczuć młodych ludzi. Nie żądam, żeby urzędowe kanalie zajmowały się śpiewem słowików, jaśminowymi alejami, miłosnym cierpieniem i innymi "utratami tchu" typowymi dla niespodziewanego zakochania się, ale też ani jedno słowo nie zostało poświęcone miłości i odpowiedzialności. Oni argumentują, że aborcja jest gorsza, a ja bezradnie rozglądam się za powieściami lub filmami ukazującymi miłość dobrą, z takimi jej atrybutami jak zaufanie, wierność i cierpliwość...
Och, jestem niesprawiedliwy - właśnie w programie telewizyjnym trafiłem na film o uczuciach. Był wyświetlony wczoraj, 28 kwietnia, na utrzymywanym przez podatnika kanale ARTE. Film produkcji izraelskiej, o tytule "The bubble". Wywołujący (podobno) łzy nad historią młodego chłopaka izraelskiego, Noama, który podczas służby wojskowej skontaktował się manu militari z młodym chłopakiem palestyńskim Ashrafem, a następnie, w trybie doraźnym, w nim się zakochał. Informujące mnie o tym pisemko telewizyjne Télé Loisirs tak się tą czystą miłością zachwyciło, że przystawiło do dzieła trzy gwiazdki, dowodząc, że miłość w sztuce swoje miejsce ma. Pod warunkiem, że chodzi o sodomitów.

Element 2

Europa / Francja:

Zaczęło się w Szwecji. Pęcherz puchł w tym kraju od 1957 r., aż się rozerwał w 1979. Urzędnicy państwowi zdecydowali, że wiedzą lepiej od rodziców, jak małego Svena zniechęcać do zła. Wcześniej stary Olaf miał prawo ostrzec smarka w stylu "Jeśli nie przestaniesz podkradać koron z torebki mamusi, a siostrzyczce pokazywać ptaszka, to tatuś złoi ci dupę i będziesz spał na stojąco". Obecnie, na każde uniesienie brwi, Sven może tatusiowi pokazać to, co kiedyś siostrze.

Na kolejne państwa nie trzeba było długo czekać: Finlandia wykastrowała się wychowawczo w 1983 r., a za nią Austria, Cypr, Dania, Łotwa, Bułgaria, Rumunia, Węgry, Grecja, Holandia, Portugalia i wreszcie w 2010 r. - a jakże, a gdzieżby nie - Polska. "Plan wykonan, podpis Onan", powiedział sobie pewnie prezydent, a marszałek Sejmu powtórzył. To, co obaj podpisali, weszło w życie 1 sierpnia 2010 r.
Pewnego rodzaju opór stawiły Italia i Belgia. We Włoszech nie ma prawa, a tylko orzeczenie Sądu Najwyższego, a w Belgii wprawdzie prawo jest, ale - bez przepisów wykonawczych - nie oddycha.
Francja w tej konkurencji na podium nie stoi, ponieważ w sprawie wychowywania przez skórę wykazała poczucie humoru i uznała, że temat jest tabu. Wprawdzie Bruksela rozdarła się ostrzegawczo w roku 2008, ale Paryż wypchał sobie w odpowiedzi uszy watą. Stąd dalej obowiązuje prawo, że tyłek smarkacza zachowuje nietykalność wyłącznie w miejscach publicznych, a w domach wciąż wychowywać można. Nie wolno, naturalnie ani zabijać ani ranić, ale mimo tego ograniczenia środków edukacyjnych, przeciętny młody Francuz pochodzenia francuskiego umie się jeszcze zachować.
Status quo do tego stopnia irytuje takiego na przykład Oliviera Maurela, autora dzieła "Klaps, pytania w kwestii przemocy w wychowaniu" ( La fessée, questions sur la violence éducative), że wystawił na światło dzienne takie oto inteligentne pytanie: "Dlaczego wolno jest bić dziecko, podczas gdy zabronione jest bicie dorosłego mężczyzny, kobiety, osoby w podeszłym wieku, a w więzieniu najgorszych przestępców? Czy nasze prawa nie zezwalają na agresję wyłącznie wobec najsłabszych."
Nie będę miał za złe Czytelnikowi, jeśli mu przyjdzie w tym momencie do głowy, że szkoda, że Olivier Maurel jest już po maturze i że "bicie dorosłego mężczyzny jest zabronione".

Bić albo nie bić - oto jest pytanie.

Częściową odpowiedź można znaleźć w życiorysie wpływowego obywatela Francji o nazwisku Jacques Attali i pochodzeniu prawniczo-handlowym. Gdyby był w dzieciństwie bity, albo bity staranniej, to - być może - ze smarkacza o niskich, ale banalnych skłonnościach do zrzynania od innych, wyrósłby na coś mądrzejszego i ostrożniejszego. A tak, ten osobnik, używany przez prezydenta Sarkozyego do wymyślania zbawczych strategii, potrafi przyznać się do poglądu, że jedynym sposobem na rozwiązanie problemów systemu opieki zdrowotnej będzie w przyszłości eutanazja, albo że pewna liczba obywateli będzie od urodzenia przewidziana do bezrobocia i że w tym kierunku powinna być od kołyski kształcona.

Tak oto w Minute, na świeżo po kolejnym wyczynie, napisał o Attalim Thierry Herbé :

"Jeszcze raz Jacques Attali potrafił znaleźć sposób na lżenie ziemi, na której przyszło mu się urodzić: Jest bardzo ważną rzeczą przyznać, że kraj - to nic innego, jak hotel, czyli miejsce zdolne pomieścić inwestorów, naukowców i tych wszystkich, którzy mają ochotę pracować.".

A tak Thierry Herbé podsumował: "W istocie, nasz kraj stał się hotelem na godziny, gdzie Jaques Attali jest jednym z alfonsów".

* * *

Elementy 1 i 2 mówiły o demoralizacji. Tej, nad którą pracują dwie pierwsze z trzech cór Antychrysta.

Do sukcesów trzeciej wrócimy. Mamona była kształcona inaczej i mieszkała w internacie z wychowawcami na wyższym poziomie towarzyskim.

Mamy czas.

Zwłaszcza że, gdy się człowiek śpieszy, to się Siurakowski cieszy.

Rozpuszczalnik

Tak od rana płynie Sekwana (13)

2011-04-14T15:52:00.007+02:00

Le Club de l'Horloge przypomina, że budzik nastawił już 20 lat temu

20 listopada, w 9 wydaniu "Tak od rana płynie Sekwana", pisałem o prawicowym klubie refleksji politycznych, o nazwie le Club de l'Horloge (Klub Zegara).

Zupełnie niedawno, w wydaniu 12, w artykule "Ofensywa wiosenna: patriotyzm i rozum w natarciu", radowałem się sukcesami Frontu Narodowego.

I oto (patrz Minute z 13 kwietnia) dowiaduję się, że prezydent Henry de Lesquen zwrócił się listownie do członków swojego klubu, aby dać wyraz przekonaniu, że porozumienie wyborcze między całą rządzącą partią prezydencką UMP, a Frontem Narodowym, byłoby jedynym rozwiązaniem umożliwiającym odwrócenie stanu rzeczy i - być może - zwycięstwo w najbliższych wyborach legislacyjnych.

Oznacza to, że Henry de Lesquen dopuszcza możliwość takiego porozumienia, mimo że oficjalnie zarówno Marine Le Pen, jak kadry UMP, zatykają sobie na wszelkie podobne sugestie uszy.

Najciekawsze jednak dopiero nastąpi:

Według prezydenta Klubu Zegara, najbardziej niebezpiecznym wrogiem jest nie socjalistyczna lewica, tylko "la super-classe mondiale", czyli światowa sieć wpływów, którą bez większego ryzyka można nazwać "rządem światowym", a co najmniej jednym z takich "rządów". Ta sieć funkcjonuje naprawdę, a w Zgromadzeniu Narodowym jest popierana przez większość deputowanych UMP.

Trzy rewolucję są, według Henry de Lesquen'a, w tej sytuacji do przeprowadzenia: pierwsza, to upowszechnienie referendum inicjatyw popularnych na wzór Szwajcarii, druga - to zjednoczenie prawicy, a trzecia - to uwolnienie prawicy od osłabiających ją mitów, które - za pośrednictwem mediów - czynią ludzi niewolnikami oligarchii. Mitów, wśród których znajduje się dogmat o globalnym ociepleniu i negacja świadomości narodowej.

W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku Klub Zegara zajmował centralne miejsce w prawicowych debatach. Tym bardziej ma prawo teraz przypomnieć, zwłaszcza Frontowi Narodowemu, że to, co FN uważa dzisiaj za dwie nie podlegające dyskusji zasady, czyli "Europa ojczyzn" oraz "preferencja narodowa", było konceptem Klubu, ogłoszonym ponad 20 lat temu.

Statutowej roli "rezerwuaru idei dla prawicy", odgrywanej przez le Club d'Horloge, nie da się więc przecenić. Że zegar Klubu Zegara zaczyna być synchronizowany z chronometrem Marine Le Pen - wydaje się oczywiste. Jedno "ale" rzuca jednak cień na relacje między Klubem Zegara a Frontem Narodowym: program ekonomiczny Frontu jest dosyć odległy od idei liberalnej, podczas gdy Klub od początku walczył z zasadą dyrygowania gospodarką przez państwo.

Jak głęboki jest ten cień, dopiero się okaże.

Rozpuszczalnik

Post Scriptum

"Prawica" nie jest pojęciem objawionym i nie rządzi nią dogmat. Skutek jest taki, że ktokolwiek wniesie swoją kanapę - odmawia miejsca pozostałym. Odmawia, zamiast zbliżyć kanapy i spolaryzować je jak Pan Bóg przykazał. A jeśli nie Pan Bóg, to co najmniej ta francuska definicja:

"Prawica, to - ogólnie rzecz biorąc - zbiór prądów politycznych, charakteryzujących się doktryną (tradycją, ideologią) konserwatywną, liberalną lub wreszcie reakcyjną. Prawica wykazuje przywiązanie do porządku, rozumianego jako sprawiedliwy lub jako mniejsze zło, i potępia zmiany gwałtowne, zwłaszcza w dziedzinach społecznych i etycznych (cała prawica), czy w kwestiach ekonomicznych (prawica konserwatywna, w przeciwieństwie do prawicy liberalnej)."

Cały koszyk!

Jak odsiać prawicę od lewicy i co odpowiedzieć oszczercy, zarzucającego nam kąpanie się w jednej wannie z lewicą albo "centrum", zawsze komicznym na niewygodnej barykadzie?

Czytelnik pamięta z dzieciństwa wierszyk:

Siedzi słoń na słupku

na prawym półdupku,

a lewy półdupek

zwisa mu za słupek.

Refen:
Hop, siup -
zmiana dup.

Otóż chodzi o to, żeby amatorów refrenu wypchnąć za drzwi i z przyjemnością stwierdzić, że "co na słupku - nie drętwieje".

Musiałem niedawno przypomnieć pewnemu zwolennikowi liberalizmu absolutnego (który na własny użytek nazywam suchym), że prawica nie zaczyna się i nie kończy na jego marzeniu o organizacji życia społeczeństwa w oparciu o kryterium maksymalnego zysku. Co nie oznacza, że odmówiłbym mu prawa do zasiadania po prawicy, jeśli deklaruje przynależność i jeśli tylko trzyma się z daleka od tej oto lewicy, o której już kiedyś napisałem, a wciąż myślę następująco:

"Lewica to armia śmiertelnych współpracowników nieśmiertelnego upadłego Anioła. Tylko hipoteza Antychrysta może odpowiedzieć na pytanie, dlaczego w każdej "walce o postęp i szczęście ludzkości" głównym wrogiem jest Kościół i rodzina. Rodzina jako nośnik wiary i Kościół jako jej fundament i gwarant. Dwie instytucje od wieków splecione - żywa, gorąca baza cywilizacji europejskiej, wyrosła na szaleństwie chrześcijaństwa, na greckim marzeniu filozoficznym i naukowym, i wreszcie na dyscyplinie i logice rzymskiego prawa."

Dodam, że ta wspomniana przez Henry de Lesquen'a super-class mondiale jest, moim zdaniem, fragmentem większej całości i zarazem instancją zwierzchnią wobec najróżniejszych socjalistów stalinowskich, trockistowskich (zwłaszcza tych "neokonserwatywnych", przechrzczonych pozornie na liberalizm) i innych, robiących jednocześnie w socjalizmie i w wysokich finansach międzynarodowych. Ciekawym przykładem tych ostatnich jest Dominique Strauss-Kahn, ostatnio dyrektor generalny Międzynarodowego Funduszu Walutowego, jutro - być może kandydat na prezydenta Fracji, ale wciąż autor nieśmiertelnego wyznania z 1991 r.:

"Uważam, że każdy Żyd z diaspory, a więc i z Francji, musi, wszędzie gdzie może, zapewnić swoją pomoc Izraelowi. To jest zresztą powód, dla którego jest ważne żeby Żydzi sięgali po stanowiska w polityce. Jeśli chodzi o mnie, to w ramach moich obowiązków służbowych i w życiu codziennym, przez wszystkie moje działania staram się dorzucić skromną cegiełkę do konstrukcji Izraela."

Tak od rana płynie Sekwana (12)

2011-03-28T17:16:00.007+02:00

Ofensywa wiosenna: patriotyzm i rozum w natarciu

Coś niebywałego - gdyby przewidziane na przyszły rok wybory prezydenckie odbyły się dzisiaj, w każdej konfiguracji kandydatów Marine Le Pen znalazłaby się w II turze.

A na razie jesteśmy po wyborach kantonalnych, czyli wyborach, które dla Frontu Narodowego nigdy nie były z przyczyn obiektywnych szczęśliwe. I nagle okazało się, że założona przez Jean-Marie Le Pena partia wciąż żyje i nie ma zmarszczek.
Wielokrotnie pogrzebany przez Przyjaciół Antychrysta i Idei Pustych, inaczej mówiąc przez Odwieczną Lewicę^(*), Front National jest nie tylko w znakomitej formie, ale - diabolizowany, odsądzany od czci i wiary - wskoczył na podium i z pewnością nie zadowoli się medalem o barwie innej niż słońce.

Piszę z kraju, którego obywateli przyzwyczajono do myśli, że tłusta Simone Veil, autorka "prawa Veil" legalizującego przerywanie ciąży, jest osobą, z którą usiąść przy stole byłoby przyjemnością, a głosować na nią - zaszczytem, podczas gdy samo wymówienie nazwiska Jean-Marie Le Pena nie powinno mieć miejsca bez szczotki do zębów w ręku.

Sianiem tych poglądów zajmuje się twór pod nazwą Education Nationale, liczebnie drugi po armii indyjskiej, a kto sobie ową éducation skojarzy z instytucją kierowaną w Polsce przez alergiczną na krzyż Katarzyną Hall - wszystko

zrozumie. Wszystko zrozumie, ale niczego nie wybaczy.

Podlewaniem zaś zasianych w szkołach poglądów zajmują się media i parę miliardów (świadomie przesadzam) różnych organizacji rządowych i pozarządowych, praktycznie zawsze subwencjonowanych przez bezradnego podatnika. Z wielkim udziałem francuskiego Kościoła, któremu udało się wychować owieczkę głosującą na lewicę, która propaguje prawie wszystko, czego Kościół powszechny zabrania.

Raz jeszcze ktoś, kto ma oczy otwarte na działalność obozu postępu w Polsce - zrozumie i nie wybaczy.

Jakże miałby bowiem wejść w konkurencję z lewicą w wybaczaniu wszystkiego, co psuje życie człowieka wyprostowanego. Z tą lewicą, zawodowo wybaczającą wszelkie jednorazowe i chroniczne naruszanie kompletu 10 przykazań. Z lewicą, która, jeśli trzeba - za cnotę policzy grzechy przeciw Naturze i elementarnemu Porządkowi. Z lewicą, która nie daruje dwóch tylko przestępstw - przywiązania do Ojczyzny i do chrześcijaństwa.

Patriotyzm i cywilizacja, tradycyjnie nazywana europejską - to dwie główne przeszkody na drodze lewicy - kiedyś rzucającej bomby, dzisiaj bankowej - do Nowego Porządku Światowego (NWO).

I oto w społeczeństwie, poddanym od czasów Rewolucji Francuskiej niespotykanemu gdzie indziej praniu mózgów, o natężeniu zmiennym i okolicznościowo tylko zawieszanemu, zaczęło się budzić marzenie o samostanowieniu i rządzeniu czymś więcej niż kuchnią. Francuski kogut obejrzał własne upierzenie i zapiał.

Za sprawą wielu ludzi, którzy nigdy się nie poddali. Jean-Marie Le Pen, Bruno Gollnisch, Marine Le Pen - warto przyjrzeć się twarzom ludzi odważnych, eleganckich i znakomicie przemawiających.
Oraz twarzom ludzi, którzy im ufają - widać na nich dumę.

Nie wiem, jak skończy się wiosna na południowych wybrzeżach Morza Śródziemnego.
Dużo więcej wiem o Francji.
I Europie, która z czasem podniesie twarz z błota.

Rozpuszczalnik

_____________________________________________________

(*) O lewicy i jej "gębie" napiszę kiedyś osobno. Będzie mowa o armii śmiertelnych współpracowników nieśmiertelnego upadłego Anioła. Tylko hipoteza Antychrysta może odpowiedzieć na pytanie, dlaczego w każdej "walce o postęp i szczęście ludzkości" głównym wrogiem jest Kościół i rodzina. Rodzina jako nośnik wiary i Kościół jako jej fundament i gwarant. Dwie instytucje od wieków splecione - żywa, gorąca baza cywilizacji europejskiej, wyrosła na szaleństwie chrześcijaństwa, na greckim marzeniu filozoficznym i naukowym, i wreszcie na dyscyplinie i logice rzymskiego prawa.

Wały obronne i wały zaczepne

2011-03-25T12:54:00.010+01:00

Nie trzeba długo przebierać palcami i drapać po mapie, żeby zauważyć, że każdy kraj ma swoje Kazimiery Szczuki, i że popisuje się nimi jak pies kulkami, o których wiadomo, że błyszczą i że z tego są sławne.

Jeżeli - z jakichś niepojętych przyczyn - oko intelektualistki Szczuki spocznie na moim tekście, a proces myślowy doprowadzi ją do przekonania, że te sobacze kulki mogą mieć w sobie coś obraźliwego, niech z ufnością czyta dalej, bo będzie o największym filozofie współczesnego Kosmosu, znanym pod nazwiskiem Bernard-Henri Lévy i pod skrótem BHL.

Umieszczenie Kazimiery Szczuki w jednym akapicie z BHL powinno być przez nią potraktowane jako zaszczyt, zdolny upoić wszelką działaczkę polityczną, oddającą się swoim pasjom w klatce telewizyjnej z Lisem.

Jeden z konterfektów przedstawia Kazimierę, a drugi nieznaną osobę, która wzbudza we mnie podobną admirację.

A teraz zajmę się wyłącznie dytyrambem na cześć Bernarda-Henri Lévy, któremu przed rokiem poświęciłem artykuł O upadku filozofa i nalotach bestii "A". Napisałem wówczas, że BHL "jest uważany za wielu postępowych Francuzów za filozofa", oraz że jeśli nawet filozofem nie jest, to "jako detektor antysemityzmu pozostaje niezawodny. Potrafi wywęszyć bestię A w dowolnym otoczeniu i o dowolnej porze."

Zanim będzie o Lévym we fraku, napiszę o Lévym w stroju oficera politycznego. Uniform ten BHL nakładał już wielokrotnie, na przykład grając rolę uzbrojonej akuszerki przy porodzie Bośni i Hercegowiny oraz Kosowa.

Pamiętamy, że poród polegał na wycięciu tych krajów z Jugosławii i odbywał się bez znieczulenia.

Bardzo ciekawy tekst na temat Lévy'ego ukazał się właśnie w moim ulubionym piśmie prawicowym Minute, z dnia 23 marca. Artykuł nosi tytuł "Sarkozy et BHL jouent à être maîtres du monde" (Sarkozy i BHL bawią się w szefów świata) oraz podtytuł "Kriegspiel à Saint-Germain-des-Prés" (Gra wojenna w Saint-Germain-des-Prés).

Artykuł Juliena Roussela zaczyna się od słów "Od dawna już nikt nie brał Bernarda-Henri Lévy'ego poważnie, a tymczasem człowiekowi w białej koszuli udało się zaciągnąć Francję do wojny przeciwko Libii Mouammara Kadhafiego."

Pytanie, co robi w tytule nazwisko Nicolasa Sarkozy'ego.

Zaraz zobaczymy.

Wersja oficjalna wg Minute, głosi, że "oddziały francuskie zaangażowane są w teatrze operacji libijskich w celu chronienia ludności cywilnej i postańców ze wschodu kraju przed «żądzą mordu» (folie meurtrière) pułkownika Kadhafiego". Stąd pośpiech: w czwartek - zielone światło ze strony Rady Bezpieczeństwa, w piątek - ostrzeżenie francusko-brytyjsko-amerykańsko-arabskie, a w sobotę - pierwsze uderzenie. Jak gdyby prezydentowi Sarkozy'emu śpieszyło się do sukcesów międzynarodowych w przeddzień nieszczęsnych dla jego partii wyborów municypalnych, a w kilka tygodni po chaotycznych reakcjach dyplomatycznych wobec wydarzeń w Tunezji i Egipcie. Nie mówiąc o Wybrzeżu Kości Słoniowej.

Ta nagła aktywność wobec Libii wydała się podejrzana wszystkim, z wyjątkiem świata politycznego (jeśli nie liczyć komunistów i Frontu Narodowego). Bo jeszcze tak niedawno "Muchomor" Kadhafi rozpinał swój namiot w Paryżu, a prezydent Francji snuł opowieści o współdziałaniu obu wywiadów i perspektywach współpracy gospodarczej na tle dekoracji w postaci tęczy.

Co się więc stało?

Otóż Minute powiada, że za tą niekonsultowaną z parlamentem wojną nie stoi nic innego, jak tylko potrzeba zatrzymania spadku popularności Sarkozy'ego na rok przed wyborami prezydenckimi. Środkiem zatrzymującym miałoby być spowicie prezydenta w aureolę wielkiego polityka na skalę międzynarodową. Czy wojskowym dowódcom ten powód zaangażowania się spodoba - Minute ma wątpliwości i się z nimi szczodrze dzieli.

O Sarkozym już wiemy, co więc robi obok niego w tytule BHL?

Można powiedzieć, że między Sarkozym a BHL istnieje coś w rodzaju miłości z oporami. Na pierwszy rzut oka powinni się we wszystkim zgadzać - obaj kochają świecidełka, obaj wykazują wielkie zamiłowanie do pieniędzy i obaj najbardziej ze wszystkiego kochają władzę. Tyle, że Lévy, ze swoimi setkami milionów euro w kieszeni, jest człowiekiem lewicy i życzy zwycięstwa wyborczego Dominikowi Strauss-Kahnowi. A w Sarkozym nic mu się nie podoba: debata nad duchem narodowym Francji mu śmierdzi (est foireux), a Francja, w sensie ziemi z tradycjami, którą Sarkozy wydaje się odkrywać, jest mu głęboko obca by nie rzec ohydna (profondément étrangère voire odieuse).

I tu, powiada w Minute Julien Roussel, chowa się pewnie rzeczywistość wspólna dla obu z nich - ta mianowicie, którą BHL zawarł kiedyś w słowach rzuconych wielkiemu patriocie, Philippe de Villiers, "Ty to masz szczęście, ty kochasz Francję" (Tu as la chance, toi, tu aimes la France).

Francja... Francja to kraj pośród wielu i trudno sobie wyobrazić, żeby oba talenty mogły kwitnąć na terenie mniejszym od międzynarodowego. Sarkozy przepada na przykład za fotografowaniem się z wielkimi tego świata, a Lévy stara się wszędzie, gdzie gorąco, być showmanem zaangażowania. Co nie zawsze się udaje - w końcu lutego Lévy popędził do Egiptu, ale Mubarak nielojalnie pośpieszył się i upadł, i "cały pogrzeb na nic". Kiedy Lévy pośpiesznie zmienił plecak i popędził do Benghazi - ponowna klapa: dziennikarze angielscy i amerykańscy byli szybsi.

Gorzej nigdy nie było, ale śmieszniej - owszem. Oto kąsek dla tych, którzy BHLa nie lubią! Jaki kąsek zresztą - to bomba! Właśnie ją sfabrykowałem, szperając w archiwach - ma ona formę dwu fotografii z Le Canard Enchaîné, których nikt już w sieci nie odnajdzie. Mamy rok 1992 i Lévy przylatuje do Sarajeva, gdzie spędza niecałe 2 godziny. Ze zdjęć wynika, z jaką straceńczą odwagą udziela wywiadu miejscowemu reporterowi w pozycji "za murkiem i na ziemi". Musiało pachnieć grozą, bo widać dwóch, jak powiada tygodnik, "wesołych" żołnierzy kanadyjskich, w trakcie narażania się na śmierć ze śmiechu, powyżej heroicznej głowy naszego bohatera.

Ale revenons à nos moutons, czyli wróćmy do naszych baranów. Czy, jak to ująłem w tytule, "wałów zaczepnych".

Kiedy w kraju tak ważnym jak Libia dochodzi do rewolty, w kraju takim jak Francja musi ujawnić się gwałtowne podniecenie pierwszego obrońcy praw człowieka w świecie. Bernard-Henri Lévy postanowił działać szybko, bo czasu na grę wstępną praktycznie nie było. 4 marca spotkał się on z Moustaphą Abdeljalilem, byłym ministrem sprawiedliwości Libii, a ostatnio szefem politycznym rebelii i obiecał mu oficjalne spotkanie z prezydentem Sarkozym.

Chapeau! Tak, w odpowiedzi na appel nadchodzący z nie wiem jakich jelit wewnętrznych, w ciągu minut można zostać dyplomatą, aranżującym spotkanie na najwyższym szczeblu. Tylko do wieczora czekał BHL, żeby zwrócić się do prezydenta o spotkanie z libijskiem Massoudem.

W odpowiedzi nadeszło zadowolone pociągnięcie nosem - prezydent wyczuł szansę na pokierowanie polityką światową. 10 marca pojawiło się w Pałacu Elizejskim trzech emisariuszy libijskich, na których - jak to ujęła Minute - Lévy jechał jak kornak.

Bez uprzedzenia ministra spraw zagranicznych Alaina Juppé, ani ministra obrony Gérarda Longueta, Sarkozy z Lévym opracował dzień wcześniej plan - oto Francja uzna CNT (Conseil national de transition - Narodową Radę Tymczasową) za jedyną legalną reprezentację Libii, wyśle ambasadora do Benghazi i dokona uderzeń lotniczych na libijskie lotniska wojskowe.

Ukoronowaniem wszystkiego stał się fakt, że to Bernard-Henri Lévy, ze schodów Pałacu Elizejskiego, obwieścił wobec kamer całego świata podjęte decyzje. Dorzucił przy okazji listę celów priorytetowych do bombardowań, taką jaką wcześniej sam określił i objawił w gazecie Journal du Dimanche.

Wygląda na to, że dyskretny szlag trafił dyplomację francuską w stanie rekonwalescencji po ostatnim chaosie, podobnie jak gabinety premierów krajów Unii Europejskiej na widok popisów kogoś, kto nie ma żadnych funkcji oficjalnych poza graniem roli czegoś pomiędzy, toute proportion gardée, Adamem Michnikiem a Kazimierą Szczuką.

Sam dla siebie, Lévy jest znakomitym pudłem rezonansowym. Fakt, że ma automatyczne wejścia do wszelkich miejscowych (chciałem napisać "francuskich", ale się zawahałem) mediów, czyni to pudło - z natury rzeczy puste - jeszcze osobliwszym.

Technika nacisku, uprawiana przez Lévy'ego ma wciąż ten sam mechanizm - manichejska wizja świata i nazyfikacja przeciwnika. Najmniejszy nawet ewenement jest odnoszony do II wojny światowej, a przeciwnik redukowany ad hitlerum.

Julien Roussel kończy swój artykuł następująco:

Sarkozy i BHL wywołali wojnę dla zasadniczo różnych korzyści. Jedyną rzeczą, o jakiej zapomnieli, było wyjaśnienie, na czym w tej historii polega interes Francji.

Ze swojej strony dorzucę jeszcze rysunek z ostatniego numeru Minute. Widać na nim przewodniczącego prezydenckiej partii UMP (Union pour un movement populaire - Unia na rzecz Ruchu Ludowego), Jean-François Copé, po ostatnich wyborach kantonalnych. Podpis pod rysunkiem głosi: Arabska wiosna Copé.

Tak od rana płynie Sekwana (11)

2011-03-14T14:12:00.004+01:00

"Czterdzieści lat minęło jak jeden dzień...."

Pewien Jean-Michel przysłal mi mailem tekst, przedstawiający 8 scen, z których każda jest rozpięta między rokiem 1969 a 2009.

40 lat postępu. W świecie, rodzinie, Kościele, obyczajach...

Stwierdziłem, że tekst jest we francuskojęzycznej sieci popularny, a jego podsumowanie, wciąż to samo - Comme dit l’autre : On vit une époque formidable, non ? ("Jak to się mówi: Żyjemy we wspaniałej epoce").

Przyjrzyjmy się lokalnym i planetarnym osiągnięciom.

Tym bardziej, że nic się nie dzieje bez naszej zgody:

Scena 1: Czeka cię podróż samolotem

Rok 1969 : Lecisz samolotem Air France, otrzymujesz porządny posiłek, a do picia możesz zamówić, na co masz ochotę. Podają śliczne stewardessy, a twój fotel jest tak szeroki, że mogłyby w nim usiąść dwie osoby.

Rok 2009 : Wchodzisz do samolotu wciąż dopinając pas, który służba celna kazała ci wyciągnąć ze spodni, żebyś mógł przejść przez kontrolę. Wciskasz się w fotel, a jeśli pozwolisz sobie głębiej nabrać powietrza - ugodzisz łokciem w sąsiada. Jeśli poczujesz pragnienie - steward przyniesie ci kartę napojów o cenach niesłychanych.

Scena 2 : Michałek wybiera się po lekcjach do lasu i pokazuje swój scyzoryk Jasiowi, z którym ma zamiar zrobić sobie procę.

Rok 1969 : Dyrektor szkoły widzi scyzoryk i pyta Michałka, gdzie go kupił, bo ma zamiar kupić sobie taki sam;

Rok 2009 : Szkoła zostaje czasowo zamknięta, wezwana zostaje policja, a Michał trafia do aresztu. Radio i telewizja wysyłają sprawozdawców, którzy będą informować na bieżąco, co się dzieje przed drzwiami szkoły.

Scena 3 : Dyscyplina szkolna

Rok 1969 : Wygłupiając się w szkole, przekroczyłeś dopuszczalne granice. Nauczyciel daje ci po łbie. Kiedy wrócisz do domu - ojciec ci dołoży ze swojej strony.

Rok 2009 : Wygłupiając się w szkole, przekroczyłeś dopuszczalne granice. Nauczyciel prosi o wybaczenie. Twój ojciec, aby cię pocieszyć, kupuje ci motocykl. A sam jedzie do szkoły, żeby przywalić profesorowi.

Scena 4 : Franek i Marek mają nieprzyjemną wymianę zdań, a po lekcjach przez chwilę się tłuką.

Rok 1969 : Reszta klasy kibicuje. Wygrywa Marek. Chłopcy podają sobie ręce i zostają kumplami na całe życie.

Rok 2009 : Szkoła zostaje czasowo zamknięta. Radio i telewizja krzyczą o fali brutalności w szkołach. Le Soir poświęca sprawie 5 kolumn na pierwszej stronie.

Scena 5 : Na swojej ulicy Eryk rozbija przednią szybę samochodu. Ojciec, przy pomocy pasa, uczy go życia.

Rok 1969 : Eryk będzie od tej pory uważał. A poza tym rośnie normalnie, uczy się, studiuje i zostanie doskonałym biznesmenem.

Rok 2009 : Policja zatrzymuje ojca za znęcanie się nad dzieckiem. Eryk przyłącza się do bandy młodocianych przestępców. Psycholog przekonuje siostrę Eryka, że ojciec ją seksualnie molestował i zamyka tatusia w więzieniu.

Scena 6 : Jasio w czasie biegu przewraca się, kaleczy sobie kolano i wyje. Pani Joanna, nauczycielka WF, podbiega do niego i przytula, żeby go uspokoić.

Rok 1969 : W ciągu dwu minut Jasio dochodzi do siebie i biegnie dalej.

Rok 2009 : Pani Joanna zostaje oskarżona o akt perwersji wobec dziecka, wyrzucona ze szkoły i skazana na 3 lata z zawieszeniem. Przez 5 lat Jasio wędruje od jednej terapii psychologicznej do drugiej. Rodzice Jasia żądają od szkoły odszkodowania z procentami za zaniedbania, a od profesorki - za szok emocjonalny dziecka. Oba procesy wygrywają. Profesorka, bezrobotna i zadłużona, popełnia samobójstwo, rzucając się z wysokiego piętra na bruk. Jakiś czas później, Jasio umrze od nadużycia narkotyków w podejrzanym lokalu.

Scena 7 : Nadchodzi dzień 28 października

Rok 1969 : Nic się nie dzieje.

Rok 2009 : Dzień przejścia z czasu letniego na zimowy: ludzie cierpią na bezsenność i depresję.

Scena 8 : Koniec wakacji

Rok 1969 : Po 15 dniach rodzinnych wakacji w Bretanii, w przyczepie holowanej przez Peugeot 403, wakacje kończą się. Wracasz do roboty świeży i z chęcią.

Rok 2009 : Po 2 tygodniach na Seszelach, zapłaconych dzięki bonom wakacyjnym Rady Zakładowej, wracasz zmęczony i rozwścieczony przez 4 godziny czekania na lotnisku i 12 godzin lotu. W pracy będziesz potrzebował tygodnia na dojście do siebie na skutek przesunięcia godzin.

Czyż nie jest tak, że każdy ma to, na co zasługuje?

Owszem - ale to stwierdzenie jest równie kategoryczne, jak okrutne. Przecież my, ludzie, jesteśmy jak woda? Pojawia się dziura w ziemi, a my wpływamy...

Ach, jak przyjemnie

Kołysać się wśród fal,

Gdy szumi, szumi woda
I płynie sobie w dal.

No dobrze, ale jaka to tajemnicza ręka pociąga za spłuczkę?

Od ponad dwustu lat.
A od czterdziestu - coraz silniej.

Ktokolwiek by jednak nie pociągał, to przecież mamy zawodowych obrońców. Wyposażonych w lornetki i syreny alarmowe. Za nasze składki i podatki. Przyznali sobie władzę i rząd dusz - są więc odpowiedzialni. Odpowiedzialni za brak krzyku z wysokiej wieży. Za zaniedbania (ileż to, ludzie, zaniedbałem - mym mikrofonem i mym ciałem!).

Gdzie byli i gdzie są, kiedy głupota i podłość, chytre i zwinne, wsuwają się do mózgów przez kieszenie i oczy?

Wszyscy oni:

Filozofy, historycy,

dyplomaci, politycy,

podróżnicy, dziennikarze

i duchowni nowinkarze.

Socjolodzy, psycholodzy,

i od seksu różni ...odzy.

Gdzie pisarze i malarze,

marynarze i rakarze,

myśliciele, wierzyciele,

młody byczek, stare cielę,

pewna trzoda-elektroda

(okno zamknie, czadu Doda).

Gdzie jest Kuba, Kuby luba,

niedorzecznik - rządu tuba,

gdzie jest Zdradek-Nieporadek,

Miro, Rycho, Zdzicho, Radek,

Waldy, Pinda, Lady Zga-ga,

ta królowa Figo-Faga.

Gdzie my wszyscy, jak wspomniałem,

pośród których też pływałem,

(całym ciałem kontakt miałem,

jak wół z wołem, jak wał z wałem).. .?

Gdzie my? - W zębach, zanim urwę,

zmiędlę tylko szybką k..rwę

(jak by coś mi miało dać

nadużycie słowa "mać").

A teraz niech każdy sobie ze scenami i "obscenami" zrobi, co zechce.

Tak od rana płynie Sekwana (10)

2011-03-10T12:05:00.003+01:00

Poczta emailowa przyniosła mi dzisiaj historyjkę zatytułowaną "Leçon d'économie" (Lekcja ekonomii). Postanowiłem przetłumaczyć, nadać jej ostrożny tytuł "Przypowieść ekonomiczna" i opublikować.

Czyż nie powiada przysłowie "Młodym robić, mężom rządzić, starym modlić się przystoi.", a tu moment zamyślenia dla jednych, drugich i trzecich.

Przypowieść ekonomiczna

Rzecz dzieje się na Południu, w małym miasteczku, które żyje z turystyki. Niestety, z powodu kryzysu nie ma już turystów. Wszyscy od siebie pożyczają, żeby przeżyć.
Mijają miesiące, w biedzie.

W końcu przybywa turysta i wynajmuje pokój w hotelu.
Płaci za pokój banknotem 100 €.

- Jeszcze turysta nie dociera do drzwi pokoju, jak właściciel hotelu pędzi do rzeźnika, któremu jest winien właśnie 100 €.
- Rzeźnik goni z tym banknotem do hodowcy, który jest dostawcą mięsa.
- Hodowca natychmiast udaje się do prostytutki, której jest winien 100 € za usługi.
- Prostytutka idzie do hotelu, żeby zapłacić 100 € za wypożyczanie pokoju "na godzinę", od czasu kryzysu wynajmowanego na kredyt.

Banknot znajduje się z powrotem na kontuarze recepcjonisty.

Turysta schodzi do hallu, zabiera pieniądze, ponieważ pokój mu nie odpowiada, i znika.

Nie doszło do żadnych wydatków, nikt nie zarobił, nikt nie stracił. Tymczasem - nikt już w miasteczku nie ma długów.

Ejże, czy przypadkiem nie w ten sposób próbujemy rozwiązać światowy kryzys?

A ja?

A ja teraz pójdę do najbliższego hotelu i popatrzę, czy właściciel nie łapie się za któryś wyłożony banknot i nie leci gdzieś, bo ja wiem - do rzeźnika,... albo wprost do dziewczyny przed drzwiami.

Tylko, kto dzisiaj w hotelu płaci gotówką?!

Czy można być przyzwoitym człowiekiem i głosować na PO? (1)

2011-02-14T14:14:00.010+01:00

Czy można być przyzwoitym człowiekiem i głosować na PO?

Natychmiast odpowiem: NIE.

Teraz ci wszyscy, których mógłbym zdenerwować, mogą spokojnie opuścić tekst i zająć się szydełkowaniem, zwalczaniem faszyzmu w Polsce, walką z obwodnicami dla dobra ropuch, albo wszystkimi trzema rzeczami naraz.

Aby mój wywód nie stanął z metodologicznego punktu na głowie, muszę wyjaśnić co rozumiem przez termin "człowiek przyzwoity".

Zanim jednak to uczynię, pozwolę sobie uprzedzić, że Platformą Obywatelską będę się zajmował bez pośpiechu i obietnicy regularności. Nie będę pisał ani manifestu ani pracy naukowej - pozwolę sobie tylko na sekwencję impresji, cierpliwie uzasadniających niecierpliwe "NIE" z pierwszego zdania.

Nie jestem pierwszy, który ma ochotę posłużenia się przypowieścią, ale znane z historii i religii przykłady spisały się tak dobrze, że się posłużę bez wahania:

W mieście P. żył niczym nie wyróżniający się człowiek, który z dnia na dzień "wstąpił do polityki" i żonglując aluzjami do poufałości z wysokimi sferami oraz pieniędzmi (o których sam wcześniej nie wiedział), utworzył znaczącą sieć wpływów, zdobył powszechne zaufanie i wspiął się na stanowisko burmistrza.
Rządził marnie, ale był zawsze dobrze ogolony, promieniował optymizmem i straszył opozycją "zdolną doprowadzić miasto do ruiny, a mieszczan do zamieszek, z których żadna wdowa nie wyjdzie z majątkiem, a dziewica z cnotą" - jednym słowem był burmistrzem kiepskim, ale lubianym. Można powiedzieć, że im bardziej był do niczego, tym radośniej pracowały sondaże. Lud dostawał chleb i igrzyska, a młodzież mogła bez skrępowania szukać najniższych prac w sąsiednich miastach, które nie mogły się z tego powodu burmistrza nachwalić.

Kto chce, może uznać za dziwny fakt, że doniesienia prasowe o skorumpowanych rajcach, o żonie Głównego Doradcy d/s Wszelkich, rozpowiadającej na temat miasta i jego najnowszej historii różne plugastwa, o rosnącym zadłużeniu miasta u lombardzkich lichwiarzy, o zaniechaniu rozbudowy i naprawy dróg bitych, o polityce odbierania dzieci rodzicom w celu kształtowania ich w duchu miłości do burmistrza i jego tajemniczych sponsorów, o utworzeniu systemu kart perforowanych do kontroli człowieka od wesołej dla rodziców chwili poczęcia do smutnego momentu eutanazji - otóż, że te doniesienia były wprawdzie czytane, ale coś takiego z mieszkańcami miasta się stało, że oczy straciły komunikację z mózgiem na rzecz połączenia z rękami, które klaskały i klaskały...
Dodam jeszcze, że P. osiągnęło takie stadium upadku, że plastyczka Nieznalska mogła oglądać świat bez krat z bambusa przed oczami, a rajców jej dzieła rajcowały, podczas gdy w jednym z niedalekich miast, w Salzburgu, prezentacja jej dzieła i osoby została zakazana.

Otóż powiadam ci, Czytelniku, że jeśli nie wiesz, o jakim mówię mieście, to znaczy, że powinieneś odwiedzić kolejno okulistę, laryngologa, psychiatrę i zakład pogrzebowy, oraz że burmistrz może jeszcze długo spać spokojnie.

A teraz odsłaniam kurtynę i ukazuję moje PPP (Pojęcie Przyzwoitego Polaka):

Przyzwoity Polak, to człowiek, który życzy swojej ojczyźnie Polsce jak najlepiej i chciałby, aby Polska pozostała w obrębie cywilizacji chrześcijańskiej, ze wszystkimi jej konsekwencjami i bez względu na okoliczności.

Zdaję sobie sprawę, że w niektórych miejscach i czaszkach definicja ta wywoła wzrost agresji, zdolny doprowadzić do skoku ciśnienia i eksplozji.

No i najwyżej.

A jeśli... pozwolić sobie teraz na skojarzenie miasta P. z Polską i przyłożenie kryteriów PPP do jej obywateli?

Tylko głuchy nie usłyszy krzyku pokoleń, które od tysiąca lat walczyły o utrzymanie przy życiu swojego nieszczęśliwie i szczęśliwie zarazem położonego kraju.

Tego, któremu Niebo kredytu miłosierdzia wprawdzie nigdy nie poskąpiło, ale też zawsze przyglądało się terminowemu spłacaniu.

Szczegóły nastąpią. Życie przynosi je tak szybko, że niejeden mózg nie zdąży nawet pomyśleć o saturacji, kiedy już jest przepełniony i nie kontroluje nic oprócz trzymania głowy nisko albo rąk do klaskania wysoko.

Pozycja "na goło", twarzą do ściany

2011-01-11T14:19:00.004+01:00

Jeśli ktoś chciałby wyrobić sobie pogląd na właściwą strategię polskiej polityki zagranicznej, to niech przeczyta parę wpisów na kilku forach, a potem niech zajmie się czymś pożytecznym. Jeśli nie wie czym - wie jego żona.

Ostatecznie może sobie kupić turnus w Tworkach albo - jeśli nie cierpi na hemoroidy - niech naciągnie odporny na ślinę pokrowiec i zasiądzie na którejś z "prawicowych" kanap.

Poczytałem właśnie o pozycji naszego kraju na światowej szachownicy, o strefach wpływu, o naszych egzotycznych, ale wciąż upragnionych sojuszach, o naszej nienawiści do pragmatyzmu i przezroczystych okularów, o tym co jest tam, gdzie powinno być to, czego nie ma, i uświadomiłem sobie, że wypadkowy wektor naszej polityki ma w czasie i przestrzeni długość bliską zeru, a zaczepiany jest raz tu, raz tu, i patrzy - raz tu, raz tam, jak gdyby miały się wypełnić słowa poety

Jakby tam właśnie były i błękitem pieściły

Jedno tę, drugie tę, pół na pół

Nie mam najmniejszego zamiaru analizować wszystkich pomysłów, ani - w związku z tym, co wyżej napisałem - silić się na ich syntezę. Chciałbym tylko pozwolić sobie na zaprezentowanie kilku spostrzeżeń. Niektóre z nich będą absolutnie banalne - ale proszę Czytelnika, aby popisał się dobrocią serca i mi tego nie wytykał.

(1) Polska jest średniej wielkości krajem, średnio ważnym ekonomicznie, bardzo źle położonym politycznie.

(2) Kolejne rządy polskie zachowują się, jakby kompletnie nie rozumiały punktu (1).

(3) Wobec faktu, że na wielkość kraju i położenie polityczne wpływu nie mamy, cała nasza uwaga powinna być poświęcona szeroko rozumianej gospodarce kraju i na takim ułożeniu sobie stosunków z sąsiadami, żeby nasz potencjał ekonomiczny, naukowy i kulturalny rósł, wywołując u tych sąsiadów zdumienie o opóznionym zapłonie.

(4) Po to wstąpiliśmy do NATO, żeby Rosja granicy nam przesunąć nie mogła, a Niemcom - przesuwać nie wypadało.

(5) Jeśli na pytanie "po jaką cholerę wstąpiliśmy do Unii Europejskiej" odpowiedź brzmi "bo nie było wyboru, a można się było tylko starać nie pełzać na kolanach" - to z faktu bycia w Unii należy wyciągnąć wnioski.

(6) Wszelkie marzenie o tym, żeby Unię szlag trafił jest nieodpowiedzialne, bo politycznie i militarnie wrócilibyśmy do sytuacji z końca lat trzydziestych ubiegłego wieku. Przeciwnie - im silniejsza i sprawniejsza gospodarczo Unia - tym wyższa może być (chociaż nie musi) nasza pozycja. Blisko i daleko.

(7) Cała nasza uwaga powinna być więc poświęcona naprawie Unii Europejskiej, zwłaszcza, że rysuje się ku temu klimat - więc "teraz albo nigdy".

(8) Nasza sytuacja w Unii jest dosyć komiczna - położyliśmy się twarzą do ściany i nie przyjmujemy do wiadomości, że leżymy bez majtek. Wystawiliśmy wprawdzie za plecy kapelusz, ale napełnia się on coraz wolniej i niewiele przykrywa.

W Unii bronimy interesów pozaunijnych, udając, że chodzi o nasze (jeśli nie udajemy, to tym gorzej, bo do głupoty dorzucamy śmieszność).

Kupujemy egzotyczną broń, latamy z wojskiem, gdzie tylko egzotyczny palec wskaże (Turcja również jest w NATO, ale ile sobie każe za usługi płacić!), próbujemy (nieudolnie) wyszarpać z Ameryki "tarczę antyrakietową" (jakby taka tarcza mogła być szczelna, a Rosja miała nagle zgłupieć i od nowa zabrać się za kolonizację terenu z trzydziestoma milionami wrogów, miłujących strajki i "palenie opon"), robimy wszystko, żeby wzbudzić nienawiść i uczucia nacjonalistyczne u wszystkich bezpośrednich wschodnich sąsiadów, bardzo staramy się, żeby podzielona i nieufna była światowa Polonia, itd. itp.

(9) Jeżeli ktokolwiek sądzi, że przedstawiona w p. (8) logika polityczna ma cechy lewarka zdolnego nasze bezpieczeństwo i gospodarkę podnieść - to niech dopisze p. (10) z argumentami. A nuż się nimi zarażę.

Na razie pozdrawiam roztropnych.

A, jeśli mnie ktoś posądzi o branie pieniędzy z Łubianki albo chodzenie na zbiórki niemieckiej V kolumny - to parsknę ze śmiechu, a potem rozważę, czy się nie obrazić. W zależności od tego, kto posądzi.

Kruk krukowi łba nie urwie

2011-01-04T15:13:00.009+01:00

Plądrowanie grobów jest stare jak groby. Bez plądrowania nie byłoby ani piramid, ani Doliny Królów, i nie byłoby po co jechać do Egiptu.

Osobnik, który plądruje w nocy i męczy się osobiście - jest hieną cmentarną.

Człowiek, który plądruje w dzień i używa do tego stu fellahów - jest archeologiem.

W każdym miejscu na świecie, gdzie istnieje podejrzenie, że ludzkie kości mogą być pomieszane z czymś bardziej wartościowym - "poszukiwacze skarbów" biorą się do roboty.

Co mają wspólnego ze sobą hieny cmentarne wszystkich krajów i epok? - To z pewnością, że o ile przywiązują wagę do kosztowności, to na pochodzenie nieboszczyka i jego paszport gwiżdżą wszystkimi otworami spracowanego ciała.

Otóż, gdyby wiejska biedota z okolic Treblinki wyciągała złote zęby z nieboszczyków, powiedzmy, brazylijskich - żaden Wydrwigross nawet by nie czknął, ponieważ nie dostrzegłby w czkaniu ani perspektywy na zawodową pozycję z widokiem na dolary, ani samych dolarów.

Jednym słowem, jeśli zapomnieć o archeologii i ekshumacjach urzędowych, to da się zauważyć, że o ile wszelkie naganne pozageologiczne grzebanie w ziemi nie zainteresowałoby nawet kota, to pewien wariant tego grzebania jest zdolny jednych doprowadzić do pasji wykalkulowanej, a drugich - do pasji szewskiej. Chodzi o sytuację, kiedy poszukiwacz skarbów jest Polakiem, a sam skarb znajduje się w szczęce, która za życia należała do Żyda.

Rzadko już wspomina się "nazistów", którzy zabijali, a jeszcze rzadkiej kuzynów z Ameryki, którym to zabijanie - w odróżnieniu od sławnej "krowy w Palestynie" - snu nie odbierało. Natomiast uprawianie antypolonizmu nie tylko pachnie słodką zemstą i tuczy konto w banku, ale jest całkowicie bezpieczne. Możne je spokojnie uprawiać od zewnątrz i od wewnątrz. Od wewnątrz nawet lepiej, bo płaci za nie po części polski podatnik. A ten - zwłaszcza z pieczątką "młody, wykształcony, z dużego miasta" - daje się strzyc do gołej skóry. Wystarczy, że mu edukacja narodowa i "niezależne media" wmówią, że taka jest moda.

Niezła jest ta wełna - ileż z niej doktoratów, habilitacji, medali, stypendiów, wyjazdów, doktoratów non honoris causa, etc.

Pozostaje problem wydawnictwa KRUK, które bibułę drukuje.

Ale o nim już swoje zdanie wyraziłem. W tytule.

Chwila szczęśliwego zamyślenia...

2010-12-21T22:00:00.014+01:00

Bóg się rodzi, moc truchleje

Pan niebiosów - obnażony

Ogień - krzepnie

Blask - ciemnieje

Ma granice - nieskończony.

Martin Schongauer 1480

Skąd bierze się w naszej świątecznej sytości ta potrzeba przerwy na chwilę zamyślenia...

Ile rzeczy miało się spełnić po tym dniu, kiedy posłuszna Bogu dziewczyna Maria urodziła Jezusa.

Światłość ze światłości.

Syna Bożego zrodzonego przed wszystkimi wiekami.

Który stał się człowiekiem.

Życzę wszystkim szczęśliwego nowego Roku 2011.

Czy Papież był nieuważny (2)

2010-12-20T19:37:00.007+01:00

Artykuł "Czy Papież był nieuważny" zamieściłem równolegle na stronie Prawica.net.

Wzbudził on tam spore i "uczciwe" zainteresowanie - miał 181 komentarzy i w całości 1735 wejść .

Zostałem zachęcony bądź zmuszony do kilku odpowiedzi.

Dzisiaj zdałem sobie sprawę, że w tych odpowiedziach udało mi się (mam nadzieję) lepiej pokazać intencje, które mną kierowały, gdy pisałem Czy Papież był nieuważny (1), oraz ukazać te niuanse mojego poglądu na sprawy dotyczące surowej, betonowej celi z pergaminami na temat VI przykazania, które wielu czytelnikom nie wydały się tak wyraziste, jak mnie samemu.

Oto kilka z nich, w całości lub we fragmentach:

( 1 ) Odpowiedź udzielona p.Z.

Prokreacja, czy uprawianie seksu....

Panie Z., wymyślę dla Pana pewną scenę, a wierszowany dialog zaczerpnę z literatury (w jednoaktówce nie będzie ani jednego elementu nierzeczywistego):

W alkowie panuje półmrok. Na stoliku nocnym pali się świeca, dla powagi sytuacji przypominająca gromnicę.

Ze skrzyżowanymi nogami leży matka rodu, przykryta starannie prześcieradłem z wyciętym na wysokości łona otworem. Atmosfera jest podniosła. Zbliżający się w nocnej koszuli ojciec rodu zatrzymuje się i chrapliwym głosem wyjaśnia z czym przyszedł:

Nie gwoli swawoli,
lecz gwoli rodzaju ludzkiego pomnożenia,
użycz mi waśćka swego przyrodzenia!

Matka Polka, świadoma powierzonej jej roli, akceptuje:

W imię Ojca i Syna,
niech waćpan zaczyna!

Reprodukcja bez skazy! Czysta jak łza!

Czyż nie tak to powinno wyglądać?

A co jednak, jeśli on szybki, a ona wolna? Albo przerażona? Świadoma skutków rutynowego "co rok prorok"? Gotowa zgodzić się kochankę, byleby tylko uniknąć szóstego brzucha (dwoje dzieci nie żyje)?

A co, jeśli przeciwnie - porody są dla niej łatwe i … ona "to" lubi?

A co, jeśli już jest w ciąży i... jak tu bezcześcić matrymonialny ołtarz domowy chucią grzeszną, więc niedopuszczalną?

A on, obłudnik z obowiązku. Lezie w tym gieźle do kostek, ale łapy skrzyżował na "nieczystej" wypukłości w połowie koszuli. Jak piłkarz podczas rzutu wolnego na bramkę, żeby nie było widać innego stanu... ducha niż (hihi) prorodzinny.

A dwadzieścia pięć lat później. Oboje wciąż dla siebie atrakcyjni, ale podczas spowiedzi pocięty zmarszczkami asceta o kwaśnym oddechu zaleca jej skoncentrowanie się na zbawieniu i ukręcenia łba wszelkiej rozwiązłości, nie służącej odtąd prokreacji, temu głównemu przecież celowi małżeństwa.

A zaraz potem, kiedy on wyznaje swoją normalną kondycję psychiczną i fizyczną prawie jako grzech, ale broni się, zbyt głośnym nagle szeptem, że "dostaje kota" - słyszy "sublimuj popęd, synu, zrób remont w mieszkaniu, dom wystaw dzieciom - to ci minie".

Dosyć opowiadania o "szponach seksu" i przyrodzonej człowiekowi chęci na jego "uprawianie".

Zapomnijmy, bracia i siostry, o grzesznych okolicach ciała i nieodpornych na szatańskie pokusy zakamarkach duszy!

Szkoda, że Stwórca w momencie lepienia z gliny Adama (i wymienianiu jego żebra na grzeszną Ewę) nas się nie poradził! Wszak dostałby parę rad wyrosłych z naszej praktyki. I z teorii. Tej, która mówi, że powinniśmy się odciąć od kotów, królików i innych kaczek, które rozmnażają się ze zwierzęcym entuzjazmem.

Rozród TAK, przyjemność NIE!

Wynaturzenie nie przejdzie.

NO PASARAN!

Owszem, pokpiwam sobie.

Trochę tylko.

Między innymi po to, żeby rozładować atmosferę ciężką od zapachu lateksu.

Nie po to jednak, żeby ją zastąpić wyłącznie zapachem świeżo użytych pampersów.

( 2 ) Jak hartowała się stal" (i nadal hartuje)

Słowo "prezerwatywa" zostało przeze mnie użyte dwukrotnie: raz, kiedy pisałem, że "jest bardzo prawdopodobne, że mądry Papież Benedykt XVI wysłał w sprawie "prezerwatyw", a w rzeczywistości - w sprawie rehabilitacji rozumu w życiu rodzinnym i małżeńskim - swój sygnał i obecnie przygląda się reakcjom", a drugi raz, kiedy zachęciłem do przyjrzenia się zjawisku, określanemu brutalnie jako "antykoncepcja", a jeszcze brutalniej - "prezerwatywa".

Phi!

(...)

Pan d_a swoją odpowiedź ratownikowi sformułował w sposób tak celny i kompletny, że mógłbym spokojnie zabrać się do sypialni i z czystym sumieniem zasnąć (nie jak ci dwoje z "pornografii", na której monsieur grzeszy snem, a madame - zamyśleniem).

W przewidywaniu jednak dalszych bombardowań, podam co następuje:

Nadzieja, jaką byle nadwrażliwiec bez trudu wykryje w moim tekście, dotyczy nieuchronnej (moim zdaniem) rewizji eklezjastycznego spojrzenia na taką miłość między ludźmi różnej płci, w której Agape nie nosi włosiennicy, a Eros przysięga jej wierność.
Dziecko wie, że Agape jest stała i nie reaguje na upływ czasu, podczas gdy Eros ma fantazję i jest nieprzewidywalny.

Stąd przyjęła się w Kościele Katolickim tradycja, że Eros powinien być trzymany w klatce i wypuszczany w pewne dni, których ustalanie stanowi sztukę. Ten stan rzeczy ze spontanicznością nie ma wiele wspólnego, często irytuje samą Agape, której muzyka ciała, sama w sobie, nie przeszkadza - jest jednak przedmiotem wielkiej dumy dla wielu par ludzkich. A jeszcze bardziej - ich spowiedników.

Istnieją mężczyźni, a mam wrażenie, że większość z nich pisuje na forach, którzy - ilekroć "nie wolno" im prężyć czegoś innego - z dumą prężą piersi. Wraz z latami prężą te swoje piersi coraz silniej, aż do momentu, kiedy nie prężą już nic, a zapach chryzantem wpędza ich w uzasadnioną zadumę.

Nie drwię sobie; przeciwnie - szczerze podziwiam hart ducha i posłuszeństwo linii. Ich podejście od wieków zdaje egzamin i liczbę praktykujących je ludzi powinienem powiększyć o jeden, gdyby nie silne podejrzenie, że nie jest to podejście jedynie słuszne i Panu Bogu sympatyczne.

Owszem, spoczywa na nim święta pieczęć, której strażnikami są osoby duchowne, osobiście mniej tą pieczęcią zainteresowane, ale gdzie jest prawda?

Jak roztropnie powiada jezuita, ks. Jacek Prusak, przez jednych podziwiany za odwagę, a przez drugich - za brak (ich własnej) odwagi lżony:

"Nie mówię, że antykoncepcja zawsze jest dobra. Dołączam się jedynie do głosów teologów, i to wybitnych (np. Rahner, Häring, Fuchs, Demmer), którzy twierdzą, że nie można udowodnić na podstawie analizy prawa naturalnego, że w każdym przypadku jest moralnie zła. I postuluję, by decyzję, czy antykoncepcja buduje związek, czy osłabia, zostawić małżonkom ze względu na ich specyficzną sytuację rodzinną i intuicję moralną. Prawdą jest, że odkrycie pigułki antykoncepcyjnej przyczyniło się do permisywizmu moralnego, ale powoływanie się na ten fakt zniekształca spór."

I jeszcze*:

"Z badań wynika, że nauczanie Kościoła o antykoncepcji sprawia kłopot katolikom, którzy poważnie traktują swoją wiarę i wcale nie zamykają się na dzieci. To często są małżeństwa wielodzietne, a nie żadni rozpasani hedoniści. Najnowsze badania przeprowadzone przez Instytut Humboldta w Wielkiej Brytanii wśród katolików aktywnie biorących udział w życiu religijnym pokazują, że od 40 lat nic się nie zmieniło. Te osoby uważają małżeństwo i rodzinę za dużą i pożądaną wartość, ale nie akceptują w pełni nauczania na temat antykoncepcji. Tak jest w Europie i Ameryce."

I jeszcze:

"(Antykoncepcja Kościół) dzieliła i dzieli nadal, a ja to opisuję i próbuję zrozumieć. Warto podkreślić, że ten aspekt nauczania Kościoła spotykał się od lat z oporem nie tylko wśród wiernych, lecz także wśród samych hierarchów. Wprawdzie nigdy żaden lokalny episkopat nie odciął się od papieża Pawła VI po jego encyklice "Humanae Vitae" z 1968 r. , potępiającej sztuczne sposoby regulacji poczęć, ale wielu biskupów miało trudność z jej przyjęciem w całości. Duchowni i świeccy zgłaszali swoje wątpliwości i tak jest do dzisiaj."

Kto chce, niech ks. Prusaka posadzi na stosie.

Problem w tym, że ks. Prusak mówi prawdę. Prawdę bliską wszystkim, którzy - zachwyceni Bożym stworzeniem we wszystkich jego barwach - z ufnością miłują, rozmnażają się i czynią sobie Ziemię poddaną, bez strachu o łączenie aktów lub ich separowanie. Więcej - z tą samą ufnością jedzą wieczorem i piją wino, przy dźwiękach harfy z akompaniamentem kontrabasu.

Mam nadzieję, że w tym momencie nawet Pan r. uzna się za przekonanego, że nie o "prezerwatywy" mi chodzi, tylko o wolność człowieka "do" miłości, o prawo do nieoddzielania od siebie spontaniczności i refleksji, o prawo do medytowania nad rozmiarem rodziny bez polewania się zimną wodą i o inne podobne rzeczy, których brak masowo wypędza dzisiaj z owczarni te wszystkie owieczki, które utraciły zamiłowanie do poddawania się strzyżeniu niepotrzebnie tępymi nożycami.

Powtarzam - do głowy by mi nie przyszło podrwiwać sobie z amatorów stalowej woli i mistrzów w zakresie odporności na różne rytmy, które wprawdzie kusić są chętne, ale kiedy kusić nie powinny, to nie kuszą.

Zanim skończę, pozwolę sobie jeszcze na harde oświadczenie, że uważam się za katolika absolutnie lojalnego wobec Kościoła Rzymsko-Katolickiego, tyle że za katolika o gorącym temperamencie, raczej "przedsoborowym".

Jednocześnie wykazuję skłonności do świadomego pozostawania pascalowską "trzciną myślącą" i jako ta trzcina daję się poruszać ciepłemu wiatrowi, gdzieś między ludzką Ziemią a Bożym Niebem, bez kurczowych obaw o amplitudę.

__________________________________________________________________

*) Późno już i proszę nie krzyczeć - mam podobną estymę dla tej gazety jak większość na prawicy.

Wywiad jednak znalazłem tutaj:

http://wyborcza.pl/0,0.html

( 3 ) Odpowiedź udzielona p.Jackowi

Racja, na której opiera się takie przekonanie płynie z obserwacji rodzin wokół. Stosujące się do nauki Kościoła są mocne, dzieci osiągają sukcesy, na niepowodzenia są odporne. Inaczej jest w rodzinach odrzucających mądrości przekazywane przez Magisterium, związki są przelotne i neurotyczne, miłość zdominowana przez Erosa a potrzeby kobiet lekceważone nawet przez nie same.

Czy nie jest jednak tak, że model rodzinny prawie banalnie przesuwa się w stronę filozoficznej i uczuciowej anarchii? Coraz mniej ludzi bierze pod uwagę kościelne nauki i tu bies wydaje się pogrzebany.

Wcześniej nagrałem, a dopiero przed chwilą obejrzałem program Lisa ze starozakonną Szczuką (Żydówkę Szczuka podobno tylko udaje), a nowozakonnym Tomaszem Terlikowskim. Z udziałem tła w postaci księdza od dziwek, który (biedny) nie wiem, po co był zaproszony i jakie odniósł na polu wesołych kobitek sukcesy.

O Szczuce, której zaproszenie były nadużyciem i nieporozumieniem, wolę zapomnieć, ale … i teraz powiem coś ważnego... jeśli "wysokie purpurowe gremia" nie mają niczego mądrzejszego do powiedzenia niż mieli obaj obrońcy matrymonialnej ortodoksji, to najpierw biada owieczkom szeregowym, a potem biada sprzedawcom wełny.

Wiem, że Wysoki Urząd żywi obawy, że jeśli się odseparuje miłość od prokreacji i pierwszą kategorię uzna za wartościową bez ścisłego związku z drugą, to droga do rewindykacji pedalskich zostanie przez Kościół wyasfaltowana ("od kiedy nasza miłość jest gorsza!").

Jeśli to jednak ma być powód, dla którego miliony ludzi mają telepać się z duchowego zimna w jakimś religijnym gułagu, podczas gdy coraz mniej liczni prawowierni, z certyfikatem pokory ISO, będą, w przerwach od produkcji potomków, nadymać się świętobliwie w telewizjach - to ja zacznę walić w bęben bojowy dwa razy większy.

Argumentów potrzebnych na usunięcie obdarzonych punktem D sodomitów z przestrzeni medialnej, z ulic, ze szkół, z praw zwyczajnych i "praw człowieka", da się wystarczająco znaleźć. I przy okazji wstrzymać zrzucanie osobników normalnych, tzw. homofobów, ze skały tarpejskiej przez sługusów Złego, poprzebieranych w różnego kroju togi.

Panie Jacku, cieszę się, że na końcu swojego znakomicie napisanego tekstu uchylił Pan zasłonę, za którą z nogi na nogę przestępuje golutka możliwość, że być może jednak .. ehmm … że się nie da wykluczyć, że... etc.

W górę serca!

Także te ze strzałą na wylot!

( 4 ) Inna odpowiedź, jakże ważna, udzielona temu samemu p. Jackowi:

Panie Jacku, wolno mi pomarzyć.

Oto Kościół, który mówi:

Kochani, nie zaglądamy wam do sypialni - kochajcie siebie nawzajem i kochajcie dzieci.
"Róbcie" dzieci!
Koniecznie.
Zaufajcie nam.
Kościół pozostawia wam wybór czasu, bo wie, że w każdym domu inne są możliwości, okoliczności, predyspozycje...
Ale, chłopaki - pilnujcie zdrowia waszych dziewczyn i nie pozwólcie im brać byle czego.
A poza tym, nie pozwalajcie sobie chłopcy na nieczułość i lenistwo, kiedy one was pragną.
A wy, dziewczyny - wykreślcie z repertuaru "migreny".
Niech żadne z was nie pozwoli drugiemu pozostawać z otwartymi oczami, twarzą do ściany, przez godziny, zawsze za długie - miłość może roztopić się w rzedniejącej o świcie nocy i z tą nocą odejść...
Niech każde z was ma "w domu", co obiecuje rozrywka "za pieniądze" i pokusy za darmo. Na ile to możliwe i godne człowieka.
Jeśli macie wątpliwości - przyjdzie do nas.
I raz jeszcze - nie zapomnijcie o dzieciach!
Które będą, które są.

( 5 ) I znowu, odpowiedź p.Z:

... wszystkie owoce Edenu

Panie Z., gdyby ktoś rzetelnie i spokojnie przeczytał mój tekst i moje odpowiedzi, zorientowałby się, że nie chodziło mi ani o AIDS, ani o prezerwatywę, ani o jej nakładanie, zdejmowanie, flaczenie, itd.

Cierpliwie przyglądałem się, jak powstaje mgła i jak w niej wiszą uprzedzenia.

A tymczasem mi się marzy, żeby wyrażanie miłości w zdrowym i wiernym małżeństwie było wewnętrzną sprawą "ich dwojga".

Aby pozostawali z twarzami bez strachu zwróconymi w górę, w kierunku dobrego Boga, który stworzył im ciała i dusze.
Podczas gdy my, niesłusznie i bez ufności w Niego, myślimy że gros uwagi poświęcił konceptowi grzechu ciężkiego i projektowi kija na przesadnie wesołych.

Kiedy ja piszę

A tymczasem … czy nie byłoby rzeczą pilną i pożyteczną, żeby najwyższe instancje duchowe Kościoła odważyły się na remont budynku z szóstym przykazaniem. Przykazanie to brzmi "Nie cudzołóż", a stało się worem, do którego obok "cudzych łóż" wrzucono wszystko, co dotyczy małżeństw, a co tak niepokoi bezżennych, jak drażniłaby Szymona Słupnika restauracja z wyszynkiem zainstalowana u podnóża słupa.

A przecież nie znaczyłoby to, że jedzenie i picie jest samo w sobie naganne.

to w odpowiedzi, w środku ekranu natychmiast wyrasta obsesyjna "prezerwatywa" i daje się słyszeć ciężkie sapanie bohaterów, którzy jako jedyny produkt z kauczuku w łóżku, dopuszczają gumkę od majtek.

Ja o miłości, którą - w nocy, w bezpiecznych ścianach własnej sypialni, albo w dzień, na bezludziu, w rozedrganej od gorąca trawie, nad wodą tylko pozornie obojętną, pod zajmującym się liczeniem rzadkich chmur niebem - dyrygować chciałby tylko absolwent domu wariatów...

... a naród uparcie swoje:

Przed gumą stojem,
gumy sie nie bojem

oraz

Choć się rozjuszem
w pludrach pod kontuszem,
to chcieć jednak nie chcem,
bo nie chcieć chcieć muszem.

Nie mogłem więc zacząć tekstu od nawiązania do "poczucia odpowiedzialności męskiej prostytutki", bo chodziło mi wyłącznie o euforyczne podejrzenie, że Kościół ma ochotę otworzyć kilka okien - tylko nie bardzo wie, czy usłyszy słowiki czy brzęk tłuczonych szyb.

Jeśli miałbym wnioskować na podstawie przeczytanych komentarzy, to Kościół, Matka Nasza, razem z mikrofonami dla słowików będzie musiał zamówić szklarza.

"Ale nie stawiajmy tamy Opatrzności Bożej", jak po wstępnym "Danke schön!" powiedział kanclerz Konrad Adenauer, kiedy mu w dziewięćdziesiąte urodziny życzono stu lat.

( 6 ) Odpowiedź p.J.

Jeśli we fragmencie o "tej okropnej prezerwatywie" wyczuł Pan ciepło, to znaczy, że musiałem pewnie pisać w nastroju, w jakim wcześniej odpowiedziałem pewnemu sympatycznemu rozmówcy, p.Akasowi, na forum Frondy.

Pan Akas napisał (bardzo ciekawie) tak:

Prezerwatywy chronią przed przekazywaniem życia i wypaczają istotę miłości małżeńskiej.

I tylko to, z punktu widzenia nauki Kościoła, jest ważne.

Argument o pełnej czy niepełnej ochronie przed zakażeniem AIDS w ogóle nie powinien być przez Kościół brany pod uwagę.

Na co ja odpowiedziałem następująco (i tu jest pewnie klucz do tego "ciepła", jak Pan zobaczy, doraźnego i ulotnego):

A jeśli tej nocy Madame Akas - cała nagle promienna - odwróci się w stronę Akasa i da do zrozumienia, że ma tak wielką ochotę na okazanie mu swojej miłości, "że aż spać nie może", to czy Monsieur Akas odpowie jej "śpij diablico, nie będę dla ciebie wypaczał istoty miłości małżeńskiej".

Na co p. Akas odpowiedział (chapeau!):

Są dwie opcje odpowiedzi. Wybieram tę:

:)))

( 7 ) Do p. c-j

Napisał Pan:

"Ano Kościół popierając dzisiaj prezerwatywy, popiera automatycznie stosunki pozamałżeńskie a jurto będzie musiał popierać - sodomię!

Pan chce aby KK był zmuszony do popierania sodomii a potem innych tzw. orientacji seksualnych włącznie ze zjadaniem tzw. partnera - po skończonym bara bara?"

Ponieważ tymi słowy odpowiedział Pan Panu d_a, jemu pewnie przyjdzie się nad Panem pomęczyć.
Z obawy jednak, że pański tekst mógłby zbyt długo pozostać sam na placu, bąknę tylko, że co zdanie w nim - to nadużycie. Pierwsze zdanie w dodatku - to kłamstwo.

Naturalnie, KK obawia się, że skutki separacji potencjalnego poczęcia od swawoli mogą zakończyć się relatywizacją swawoli i wytrącić światu normalnemu antypedalski argument z ręki.

Według mnie ta groźba nie istnieje, a kto by wątpił, niech goło stanie naprzeciw osobnika płci przeciwnej, a potem na wprost przedstawiciela swojej własnej. Nawet poseł Janusz P. by w tych warunkach pojął.

Co zaś do samych środków oddalających perspektywę niepożądanej w danym momencie ciąży i ich szkodliwych wpływów na moralność, to jest z nimi tak, jak na przykład z nożem. Można nożem zarżnąć teściową, ale czy to powód, żeby nakazać szarpanie mięsa zębami?

Kto chce i może cudzołożyć, będzie cudzołożył bez oglądania się na obecność środka antykoncepcyjnego w Muzeum Strachu.

____________________________________________________________

Powyższe cytaty zamieściłem w porządku chaotycznym.

Nie tylko z lenistwa - może łatwiej uda mi się w ten sposób zaskoczyć wszystkich, którym już mieli wrażenie, że stoją mi na szyi w walonkach poświęconych przez siebie samych, w imię wiecznego mrozu i wilgotnej pościeli.

Czy Papież był nieuważny

2010-11-24T13:31:00.011+01:00

Po opublikowaniu treści rozmowy Petera Seewalda z papieżem Benedyktem XVI wśród katolickich sprinterów o silnym głosie zawrzało. Mimo że Watykan wyartykułował uspokajające zapewnienia, doszło do rozdzierania szat, rwania i dzielenia włosów na czworo, po czym w ciągu jednej nocy, medialnie aktywni wierni wznieśli twierdzę, zadekretowali stan oblężenia i zamiast lać gorącą kaszę w jej obronie, jęli ogłaszać, że komendant nic nie powiedział, a jeśli powiedział, to co innego miał na myśli. Znaleźli się nawet tacy, którzy - nie śmiejąc rysować kółek na czole - na wszelki wypadek zawiesili palec wyżej oczu.

Jeśli chodzi o mnie, to najpierw się ucieszyłem (z natury wolę wierzyć, że kanarek nie uciekł, tylko się chowa w asparagusie), a następnie zastanowiłem. Wynik przemyśleń zakomunikuję bez ociągania się: moim zdaniem, papież Benedykt XVI najzupełniej świadomie wypuścił w katolicką stratosferę balon próbny. A teraz spodziewam się, że były Panzekardinal Ratzinger jak nikt będzie zdolny olśnić świat prawdziwym teologicznym Blitzkriegiem, którego szczegóły podam tak, jak je sobie wymarzyłem.

Ale po kolei.

Oto przeczytałem w sieci, że Kościół nie może zmienić nastawienia do antykoncepcji, skoro w Piśmie Świętym, i to w jednym z pierwszych jego fragmentów, jest wezwanie i zobowiązanie złożone przez Pana Boga na człowieka - "bądźcie płodni i rozmnażajcie się" (ks. dr Piotr Kieniewicz, MIC, cytowany na fronda.pl).

Nie tyle to zdanie, ile tak sformułowany fundament niechęci Kościoła do niekalendarzykowego podejścia do zagadnienia kształtu i liczebności własnej rodziny, uniósł mnie w powietrze. W zapale polemicznym, pod gorliwymi wpisami entuzjastów miłosnej gry wstępnej za pomocą termometru, wypaliłem opinię, że całe szczęście, że nigdzie w Biblii nie stoi "miejcie apetyt i pożywiajcie się", bo musiałbym pod groźbą grzechu ciężkiego bez przerwy jeść (przyznaję się bez tortur - użyłem wyrażenia "nażerać się").

Na jednym oddechu dodałem, że jeśli jakiś bałwan zarzuci mi bluźnierstwo, to niech mu mój epitet lekkim będzie oraz zacytowałem Jezusa "Gdybyście zrozumieli, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary, nie potępialibyście niewinnych." (Mt 12, 1-8).

Minął dzień i zdecydowałem się coś więcej napisać, a argumenty wymieszać z grzecznościami, które teoretycznie powinny mnie uchronić przed kamienowaniem.

Nie ulega wątpliwości, że za najwyższy autorytet powinniśmy mieć Pana Boga i wszystko, co od Niego bezpośrednio, w miarę pewną drogą, nadeszło. Żebyśmy jednak w każdej sprawie mogli się temu autorytetowi poddać, musielibyśmy najpierw przekaz pojąć, a następnie dokonać poprawnych rozumowań.
I tu natychmiast zaczyna ważyć ciężar naszej ograniczoności teologicznej, naszego braku obycia w kontekście historycznym i językowym, i - last but not least - ciężarek naszej niecierpliwości, charakterystycznej dla każdego amatora prawdy doraźnej i podręcznej. Jasne jest, że interpretujący Słowo Boże Kościół jest niezbędny i że bez niego błąd krążyłby wokół naszego biurka albo poduszki "niczym lew ryczący".

Czy w tej sytuacji, w razie wątpliwości na temat kościelnych zakazów i nakazów w sprawach moralności, mamy obowiązek noszenia kłódki na ustach, z kluczem przechowywanym na dnie studni? Czy może nam przyjść do głowy, że kolejni ludzie na stanowiskach najwyższych pasterzy mogliby się w jakimś punkcie pomylić albo wygodnie ulegać pokusie generalizowania?

Papieżom należy się wielki respekt. Tym bardziej, że stoją na czele struktury hierarchicznej, która bez posłuszeństwa nie potrwałaby dłużej niż Wieża Babel. Gdyby każda z owieczek uparła się przy własnej mapie pastwiska, to owczarnia rozlazłaby się w różnych kierunkach, jak krople deszczu na łysej głowie.

Z drugiej strony, Boskiej doskonałości nie posiada na Ziemi nikt ("najmniejszy w niebie jest większy od największego na Ziemi"), klauzula papieskiej nieomylności posłużyła w historii tylko raz i może warto od czasu do czasu coś duchowym zwierzchnikom podszepnąć. A czy nie zasługuje na szczególne wsparcie Benedykt XVI, który po swawolach poprzedników ma odwagę mówić "stop" i "są rzeczy do naprawienia".

Czyż nie jest w dodatku tak, że niektóre przekonania wydają sie co nieco staroświeckie? Na przykład to, że wszelkie intensywne napięcie w dolnej połowie ciała jest dziełem szatana! Kiedy już wiemy, że ekscytacja może pochodzić od hormonów i innych rytmicznych i asynchronicznych metabolizmów.

Czyż nie stwierdzono w przeszłości, że coś w Koperniku było z prawdy i że świat powstał nie 4+2=6 tysięcy lat temu, tylko znacznie wcześniej.

Czyli, że podczas ataku wyżej wymienionego napięcia, zamiast się tłuc biczem po plecach, należałoby raczej wziąć na uspokojenie, albo… bo ja wiem...

Przyjrzyjmy się teraz przedmiotowemu zjawisku, określanemu brutalnie jako "antykoncepcja", a jeszcze brutalniej - "prezerwatywa". Brutalnie, bo w istocie chodzi o możliwość przeżycia miłosnego bez myślenia o cenach pieluch, odżywek i podręczników szkolnych. Celibat nie gwarantuje w kwestii owego przeżycia szczególnego obiektywizmu - raz, że ono w celibacie nie istnieje albo jest rzadkie, a dwa - że celibat oznacza obserwację zjawiska z wysokości tak dużej, że obraz jest rozmazany jak najniższy rząd liter na tablicy okulisty.

A ciągnąca się od wieków sprawa Onana spojrzenie na sprawę mąci do reszty. Co było aferą Izraelitów, logicznie skoncentrowanych na narodowej reprodukcji, w dzisiejszym kontekście swoją rolę gra, ale więcej ściąga suflerów niż tłumów. Wśród suflerów wyróżniają się ci liczni duchowni i nieliczni świeccy, którzy są przekonani, że dygotanie ze strachu przed ciążą albo zaciskanie zębów i nóg - jest czynnikiem unoszących w niebo uczucia i poczucie odpowiedzialności. Co się z pewnością zdarza, ale dla milionów katolików jest zupełnie inaczej. I to nie tylko dla tych prostych i zapracowanych, którzy na dźwięk "teologii ciała" i innych kawałków, wymyślonych przez duchowych mandarynów, pukają się w czoło i rozglądają za najbliższym kioskiem, żeby w swoim życiu małżeńskim nie musieć podlegać biologicznemu budzikowi, który w boskim zamiarze miał oszczędzać kobietę i rodzinne finanse, a trafił w ręce dyrekcji.

Myślę, że mądry Papież Benedykt XVI zorientował się, że pobocza dróg, którymi porusza się purpurowa hierarchia, są pełne katolików martwych lub zobojętniałych, i że wkrótce w instytucjonalnym Kościele pozostaną tylko "mierni, bierni ale wierni", kółka parafialnych dewotek, lingwiści bełkotliwi, uzdrawiacze-popychacze i kupa religijnych dewiantów od różnych odnów, niefrasobliwie zaakceptowana przez wysokie kościelne władze w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. Nawet katolewacy się zabiorą, żeby za swoje rozleniwione miliony cierpieć gdzie indziej.

Na Zachodzie obraz ten nabrał już soczystych barw. A i w Polsce trzeba by chodzić z zamkniętymi oczami, żeby dobrze zaawansowanego szkicu nie widzieć.

Nie lubię terminu "aggiornamento" i za mądrymi ludźmi uważam, że "to nie Kościół ma się dostosowywać do świata, tylko odwrotnie". Jednocześnie jednak twierdzę, że Kościół ma obowiązek obserwowania rzeczywistości i przewietrzania niektórych swoich pomieszczeń bez okien.

Jak właśnie to, w którym pleśnieją doktryny dotyczące ludzkiej miłości. Na głównej ścianie wisi tam maczuga z napisem "grzech ciężki" i służy do walenia po wszystkim, co niebezpiecznie podrażnia celibat i niepożądane w nim, choć nieuniknione pasje, pulsacje, marzenia, wyobrażenia, fantazmy, sublimacje, flażelacje i różne kolorowe ważki, latające tak wysoko, że mogą stamtąd inspirować jedynie natchnione teksty, które są potem w stanie zachwycić religijne estetki i estetów, po fizycznym i psychicznym klimakterium.

Jest więc bardzo prawdopodobne, że mądry Papież Benedykt XVI wysłał w sprawie "prezerwatyw", a w rzeczywistości - w sprawie rehabilitacji rozumu w życiu rodzinnym i małżeńskim - swój sygnał i obecnie przygląda się reakcjom.

Antychryst nie zawiódł i radośnie zawył. Tak jednak fałszywie, że wystarczy nie zwracać na niego uwagi.

Prawdziwa histeria ujawniła się w szeregach "katolickich".

Co za piękna i zapewne pierwsza w tym wieku okazja, żeby zobaczyć, jak licznie reprezentowani są w szyku faryzeusze, dewoci bardziej papiescy od Papieża, liczne zaprzęgi psów ogrodnika, dziwnie nerwowe Katony, dumne ze swego dotychczasowego posłuszeństwa, etc. etc.

A tymczasem … czy nie byłoby rzeczą pilną i pożyteczną, żeby najwyższe instancje duchowe Kościoła odważyły się na remont budynku z szóstym przykazaniem. Przykazanie to brzmi "Nie cudzołóż", a stało się worem, do którego obok "cudzych łóż" wrzucono wszystko, co dotyczy małżeństw, a co tak niepokoi bezżennych, jak drażniłaby Szymona Słupnika restauracja z wyszynkiem zainstalowana u podnóża słupa.
A przecież nie znaczyłoby to, że jedzenie i picie jest samo w sobie naganne.

Pan Bóg upoważnił nas nie tylko do najwyższej wzniosłości, ale również do wielu stopni pośrednich, zgodnie z właściwościami ciała i duszy. Takim stopniem pośrednim jest miłość w swoim aspekcie fizycznym. Warto pracować nad urodą jej blasków, bo potrafią być one w małżeństwie źródłem radosnej euforii i najlepszym środkiem terapeutycznym na wszelkie trudności, od bólu egzystencjalnego do bólu zęba.

A potomstwu gwarantować atmosferę słonecznego poranka z lodami pistacjowymi.

Nie mogę na koniec nie wyznać, że w czasie zapisywania tych moich przemyśleń, nie raz potarłem sobie czoło, z góry zmartwiony ewentualnymi zarzutami nieuctwa, braku pokory i uszu zbytnio wychylonych w kierunku szatańskich podszeptów.

Śpieszę zapewnić, że w rzeczywistości jaśnieję od dobrych intencji i że w takich właśnie intencjach pisałem.

Patykiem po piasku pisałem.

Wiatr rozwieje litery.

Gdzie je zaniesie....