O katolewakach i kolcach róży (Róży Thun)

motto:

Gołębiami brukowany Kraków...

Katolicy postępowi nie dadzą o sobie zapomnieć. Psują, czego się dotkną. Poprzebierani są w najróżniejsze szaty, od niebieskich kombinezonów po fraki, te ostatnie ozdobione orderami tak błyszczącymi, że podium na wystawie wyżłów popada w kompleksy.

Zagrożenie katolewactwem jest różnej natury. Katolewacy niskiej rangi są niebezpieczni, bo są liczni i mają prawo głosu. Nienawidzą głodu w Afryce, kochają Owsiaka, zatykają uszy na każdy wyrazisty pogląd, stroszą futro na dźwięk słowa "patriotyzm" i odczuwają stały, niejasny niepokój sumienia, ewoluujący w stronę przepraszania za przeszłość.

Wysoko nad nimi, w górnych rejonach piramidy, w obłoku tradycyjnego samozachwytu, z zawłaszczonym okiem opatrzności pod pachą, stoją arystokraci z rodów dostarczających szambelanów papieskich, wielkich filantropów i sławnych polityków. Rzadkie są w tym środowisku przypadki demonstracji poglądów nie mieszczących się w gamie politycznej poprawności, na co zapewne ma wpływ ich krew, która - pozostając banalnie czerwona - miewa komponent w kolorze, wskazującym na wprowadzenie do rodziny posażnej brunetki w chwili niepowodzeń w interesach.

Jeśli pominąć kategorię starozakonnych baronów z ostatnich dwóch wieków, pozostałe znakomite rody niejednokrotnie miały okazję słyszeć ewangeliczne "łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogaczowi do królestwa niebieskiego" i w konsekwencji pomyśleć, że ze zbawieniem żartów nie ma. Fundamenty pod działalność pro publico bono dodatkowo stwardniały, kiedy rozwój środków masowego przekazu umożliwił szum medialny wokół wyścigu do naprawiania świata, rządzącego się dotąd w sposób niedopuszczalnie naturalny.

Jakkolwiek silnie nie wiałby wiatr historii, zawsze jest coś, co ten wiatr poprzedza. Mam na myśli zapach, zbyt dyskretny na zwykły nos. Najszybciej wykrywa nowe prądy nos haczykowaty; skoncentrujmy się jednak na nosie arystokratycznym, który działa wolniej, za to jego właściciel węszy w w dobrym międzynarodowym towarzystwie. Żeby było jasne, Czytelniku - we wrażliwości organu węchu nie ma nic, ale to nic złego i honni soit qui mal y pense. W tym przekonaniu utwierdzi się każdy, kto zajrzy do opisu drogi życiowej europosłanki PO, Róży Marii Barbary Gräfin von Thun und Hohenstein, od chwili wydania pierwszego krzyku w Krakowie, w kwietniu 1954 r., do najświeższego krzyku  przed obliczem dziennikarza onetu.pl, Przemysława Henzela: 

"Nie wykluczam, że w stosunku do Węgier popełniliśmy błąd. W PE coraz częściej słychać głosy, by wrócić do tematu Węgier, i by Polskę i Węgry traktować w podobny sposób. (...) Są wyraźne przesłanki, że stan demokracji na Węgrzech powinien zostać poddany przeglądowi przez instytucje UE. Dzisiaj nie tylko ze strony socjalistów, liberałów i Zielonych, ale także ze strony samej Europejskiej Partii Ludowej, słychać bardzo wyraźne głosy, mówiące, że EPP nadal zachowuje się zbyt łagodnie wobec Fideszu."

Foto Radek Pietruszka  PAP

Kiedy dziennikarz zauważył, że, według PiS i jego sojuszników, do wszczęcia procedury wobec Polski doszło "w wyniku działań polityków partii opozycyjnych, przede wszystkim PO", oraz że w wydychanym przez PiS powietrzu unosi się zapach oskarżenia o donosicielstwo i Targowicę, Róża Thun pouczyła amatorów łatwizny intelektualnej, że takie rozumowanie jest "strasznie zaściankowe", bo świat i bez nas wie, co się u nas dzieje. A mówiąc o Fransie Timmermansie i europosłach, surowo ostrzegła, że "najgorsze dla Polski byłoby, gdyby te osoby odpuściły sobie tematy związane z naszym krajem" w sytuacji, kiedy nikt inny nie przygląda się Polsce z równie "ogromnym niepokojem i troską".

Warto usiąść i się zastanowić. Nawet młodzież wie, jak w 1939 r. skończyła się dla nas utrata czułości ze strony niemieckiego polityka Adolfa H., jakie były konsekwencje braku codziennej troski o Polskę ze strony Anglii i Francji, a w końcu, co stało się z Polską, kiedy na Konferencji Jałtańskiej zachodni politycy odpuścili sobie tematy związane z naszym krajem.

Wygląda więc na to, że warto podjąć ryzyko wyzwolenia się spod rodzicielskiej ręki, w tej unijnej rodzinie, gdzie sypialnia ma charakter przechodni. Oznacza to również, że wypadałoby dać po łapie wszystkim podnieconym szympansom z naszej opozycji Bonobo, przyzwyczajonej do unijnych bananów i rozrywek.

Otrzymuję regularnie newletters od partii założonej przez Carla Langa, jeszcze kilka lat temu wysoko postawionej osobistości we Froncie Narodowym. W liście z 18 stycznia przeczytałem m.in.:

Wojna o wodę jest faktem geopolitycznym. Napięcie wokół źródeł Nilu, między Egiptem, Sudanem i Etiopią powinno przypomnieć Europie ważność zasobów słodkiej wody. Ale to zagadnienie jest bez wątpienia zbyt ekologiczne dla tych, którzy są wyłącznie zainteresowani metysażem, małżeństwem dla wszystkich, promocją gender, wynajmowaniem brzuchów kobiet i zapłodnieniem in vitro.

A czym w Unii interesuje się Europejska Partia Ludowa, do której należy PO i PSL?

Z jej programu wynika, że wszystkim, a w ramach wszystkiego - "długoterminową strategią przyciągania utalentowanych i wykwalifikowanych pracowników z innych obszarów świata".

Pomyślałem o krajach rozwijających się i przeszły mnie ciarki.

 

I czym jeszcze? Z przytoczonych westchnień hrabiny Thun wynika, że również dobraniem się do skóry Viktorowi Orbanowi i partii Fidesz. Naturalnie, po udanej próbie upokorzenia Rzeczpospolitej.

Meine Gräfin, coś mi jednak mówi, że nie dojdzie ani do jednego, ani do drugiego.

  

Tak od rana płynie Sekwana (18)

Ględzenie nieodpowiedzialne, za to świątobliwe

Ajaccio, Korsyka. Jesteśmy w popularnej dzielnicy "Les Jardins de l'Empereur" (Ogrody Cesarza), w której stężenie muzułmanów już dawno przekroczyło poziom krytyczny. Jak zresztą w większości podobnych dzielnic w większych miastach Francji. Rządzą "młodzi", a najnowsza moda wymaga noszenia djellaby albo zawijania się w szmaty od stóp do głów (jilbab). Jeśli rodowity Korsykanin pozwoli sobie na niedopuszczalną prowokację w postaci uwagi, że coś mu się nie podoba, usłyszy subtelne ostrzeżenie "stul pysk, bo ci spalę samochód" (ferme ta gueule sinon je brûle ta voiture).

W czwartek, 24 grudnia, służby porządkowe i miejskie usunęły prewencyjnie 400 drewnianych palet, tonę opon i urządzenie zapalające. Mimo to wybuchły dwa pożary i zdemolowana została szkoła. Zaraz po północy pojawił się kolejny ogień, będący w istocie pułapką na strażaków i policję. Pojazd strażacki został zatrzymany przez komitet powitalny w postaci 50-60 zamaskowanych małpoludów, bombardujących czym się dało. Kiedy sikawkowi zrozumieli co było do zrozumienia i przystąpili do odwrotu, zostali zaatakowani przez dwudziestkę wojowników, uzbrojonych w żelazne drągi i kije bejsbolowe. Dwóch strażaków i policjant zostało rannych. Wszystko przy wrzaskach, których synteza sprowadza się do "Won stąd, pierdzieleni Korsykanie, my tutaj jesteśmy u siebie". Policja męczyła się z lokalnym islamem do 2:45 nad ranem, powstrzymując się taktownie od aresztowań (zapewne na rozkaz z góry).

Tym razem mieszkańcy Ajaccio nie wytrzymali. Ponieważ doszło do częściowego spalenia muzułmańskiego "miejsca kultu", wybicia kilku szyb w muzułmańskich mercedesach, nadwątlenia struktury lokalu "kebab" i okrzyków, zachęcających Arabów do pilnego opuszczenia Korsyki, zaktywizowały się środki przekazu. W tonie jednak dotąd nieznanym, prawie obiektywnym. Co nie znaczy, że wielu medialnym oficerom politycznym nie podeszły do gardła wciąż te same soki żołądkowe; powietrze jęło cuchnąć od zarzutów, że szaleje ksenofobia, zwłaszcza, że rasistowska ręka z zapałkami zwęgliła parę egzemplarzy Koranu.

Nic nowego. Na razie ok. 150 żandarmów i wyspecjalizowanych w utrzymywaniu porządku policjantów z korpusu CRS pilnuje zdrowia i cielesnej integralności muzułmanów, zagradzając drogę setkom manifestantów w stanie ekscytacji.

Bywało i bywa gorzej. Żadne oczy, nawet przez najbardziej różowe okulary, nie są zdolne dojrzeć choćby śladów harmonii między muzułmańskimi przybyszami, a chrześcijańską miejscową ludnością. Ani w Europie, ani gdzie indziej. Pisałem o tym szczegółowo w styczniowym artykule "Całowanie Koranu? Znowu? Wciąż?" oraz w 5 odcinku cyklu "Świat w 3De: Demoralizacja, Dezintegracja, Dekompozycja". Przeczyć pesymistycznym wnioskom w tej materii, to dawać dowód w najlepszym razie ślepoty i chciejstwa (wishful thinking), a w najgorszym - pragnienia destrukcji resztek cywilizacji chrześcijańskiej.

Tym bardziej zdumiewają kompletnie nieodpowiedzialne głosy hierarchii katolickiej. Nie dziwią mnie działania zwolenników Wielkiej Podmiany Społeczeństw (Le grand remplacement), zmierzających do utworzenia jednej uniwersalnej, zmetysowanej, pozbawionej korzeni ciwilizacyjnych społeczności, zarządzanej (jak chciał Coudenhove-Kalergi) przez "żydowskich socjalistów", ale na propagandę samobójstwa, uprawianą przez władze Kościoła Katolickiego, zgodzić się nie potrafię.

Do przyjmowania "uchodźców" wzywa prymas Polak

Z równym skutkiem mogłyby nasze władze duchowne namawiać kawalerów do ożenku z brzydkimi kobietami po dwóch wyrokach za zabójstwo męża. Kościół słusznie przestrzega młodych przed małżeństwami pochopnie zawieranymi, a jednocześnie namawia narody do stałego związku z ludźmi wyznającymi religię, która od kilkunastu wieków jest w nieustannej ekspansji i zdążyła zalać większość chrześcijańskich wybrzeży Morza Śródziemnego.

Pamiętajmy, że islam cierpliwy jest. Ma to na piśmie, w swojej świętej księdze. Jeśli nie może zwyciężyć zbrojnie, jest zobowiązany kontynuować podbój przy użyciu brzuchów swoich kobiet i czekać, aż nad miejscem pobytu załopoce zielony sztandar Proroka. Kiedy muzułmańska mniejszość zacznie ważyć liczebnie, użyje dla swoich celów wszystkich politycznych instrumentów demokracji. Jak to konkretnie ujął prezydent Turcji, Recep Tayyip Erdoğan, wielki przyjaciel Unii Europejskiej: "Meczety są naszymi koszarami. Minarety są naszymi bagnetami. Kopuły są naszymi hełmami. Wierni są naszymi żołnierzami."

Kto chce, niech klaszcze. Aż mu trupem zapachnie przegrzana skóra. Aż na miejsce prezydenta Dudy doczeka się prezydenta Mustafy. Z wielkim wezyrem o nazwisku Petru. Kto w taką możliwość wątpi, niech sobie przeczyta profetyczną powieść Michela Houellebecq'a "Uległość" (Soumission).

 

Miłosierdzie? Jest na nie wiele równie szlachetnych jak skutecznych sposobów. Czy nie należałoby jednak zacząć od sprawdzenia, czy i gdzie jest ono potrzebne. A potem zatrzasnąć drzwi przed milionową bandą młodych ludzi, aroganckich i gwałtownych, nie ukrywających już teraz, jeszcze w drodze do Europy, swojej pogardy wobec naszych porządków, naszego jedzenia i nas samych. Owszem, wśród "migrantów" są kobiety, dzieci i ludzie o uczciwych zamiarach - trzeba jednak pamiętać, że uczucie wdzięczności zaniknie w ich rodzinach najpóźniej w drugim pokoleniu. Jak miałoby się zresztą utrzymać, jeśli nasza historia nie jest ich historią, nasze tradycje są sprzeczne z ich tradycjami, mieszane małżeństwa są i pozostaną rzadkością, a każdy dzień będzie muzułmanom przypominał poniżający dla nich fakt, że ich świat po okresie pewnej świetności powrócił do barbarzyństwa i dzisiaj, bez przemysłu turystycznego i ropy naftowej, byłby zdany na rękodzieło, handel i bakszysz.

Pomoc ludziom, pochodzącym z cywilizacji historycznie nam wrogiej, powinna być ograniczona do dachu nad głową, pożywienia i gwarancji bezpieczeństwa. Tyle, że na miejscu, u nich. Co najwyżej w bliskich im kulturowo krajach sąsiednich. Do czasu, kiedy będą mogli wrócić do domu. 

Jesteśmy do tego zobowiązani tym bardziej, że to my sprowokowaliśmy - z mieszanką niebywałego cynizmu i rzadkiej głupoty - serię arabskich "wiosen" i to my dostarczaliśmy broni oraz politycznego wsparcia antyrządowym, nierzadko podejrzanym ugrupowaniom.

Nie wygląda na to, aby winni podpalenia Bliskiego Wschodu kiedykolwiek stanęli przed ludzką sprawiedliwością; pozostaje więc oszukanym podatnikom regulować ich długi. Co właśnie czynimy.

Tu jednak dochodzę do bardzo ważnego punktu na liście moich zarzutów pod adresem świątobliwych oratorów. Mam uszy wypełnione wezwaniami do zrobienia u mnie w domu miejsca dla moich przyszłych oprawców, ale ani razu nie usłyszałem kategorycznego Non possumus!, skierowanego do władców tego świata, winnych zaistniałej sytuacji. Z żądaniem wyjaśnień i zobowiązań na przyszłość. 

Owszem, pora na jawną ingerencję Kościoła Katolickiego w bandyckie sprawki rządów. Nawet za cenę osobistych cierpień jego dostojników, a nawet całej, skądinąd zobowiązanej do prawdy, Instytucji. Nie przyciąga się nowych członków do Kościoła i nie porywa się dotychczasowych wiernych administracją i dbaniem o stan puchowego jaśka na fotelu. Amen.

 

Jest coś w obecnym Kościele ze schyłku czasów. Co będzie jednak, jeśli cierpliwy Pan Bóg przyłoży swoim urzędnikom po upierścienionych łapach, tak łasych na godności i medale? Co będzie, jeśli uzna za nieudany kolejny (drugi po rajskim) ludzki eksperyment?

Prostując ścieżki pańskie, nie zapominajmy prostować ścieżek naszych przewodników. I módlmy się o sukces.

R.

PS

Na marginesie:

Papież Franciszek zaakceptował "najwyższe odznaczenie" Uniwersytetu Bar-Ilan z Tel Awiwu. Oklaski - oto papież, głowa Kościoła Katolickiego, następca św. Piotra, został doceniony przez izraelski uniwersytet (i zapewne uprzejmie podziękował). 

Kilka lat temu, po tym jak biskup Orszulik przyjął Order Orła Białego z rąk Bronisława Komorowskiego, nie wytrzymałem:

Raz na zawsze powinno być zakazane w Kościele Polskim i Uniwersalnym odbieranie jakichkolwiek odznaczeń, nagród Nobla, medali na wystawach psów i pokazach mody eklezjastycznej, wyróżnień ze strony fundacji (Batorego, Adenauera, Pol-Pota, Goldy Meir, Zapatero, Kuby Rozpruwacza, etc.), oficjalnych dytyrambów i certyfikatów postępowości ze strony redakcji wszelkich szmatławców i gazet, od Gazety Wyborczej przez Kynologa Polskiego po Tygodnik Powszechny, etc. etc.

Żaden duchowny nie powinien znajdować się, choćby przez pół godziny, w łapach jakiegokolwiek redaktora, prezydenta, przewodniczącego, 1-ego sekretarza Partii Chrześcijańskich Demokratów, Ugrupowania Zielono-Czerwonych Autokratów, ani nawet wielebnej Zofii Grzyb z ekipy liturgicznej przy parafii w Tulczynie.

Basta!

Jest zwierzchnik po linii kościelnej, a nad najwyższym - Pan Bóg, który da nagrodę w Niebie (albo nie da).

Minister Katarzyna Hall odznacza kardynała Nycza

 

Proszę mi nie zarzucać, że nie pełzam pod dywanem w akcie przysłaniającej rozum pokory. Nikt nie jest na co dzień nieomylny, a sumienie nakazuje mi wrzeszczeć, kiedy wierni rozłażą się po wszystkich stronach świata, trafiając równie często na pustynię, jak do ścieków pod Ministerstwem Prawdy.

Świat w 3De: Demoralizacja, Dezintegracja, Dekompozycja (6)

Podgrzewanie żaby

Wbrew pozorom, tytuł 6 odcinka "Świata w 3De" dotyczy czegoś o kluczowym znaczeniu. Jego adekwatność oceni Czytelnik już za chwilę; niech więc powstrzyma się od przedwczesnej wesołości.

W pierwszych 5 odcinkach zajmowałem się kolejno:

• zagadnieniem gender studies,
• "zdradą Ewy", czyli niespodziewanie istotną rolą statystycznej kobiety Zachodu w psuciu własnej cywilizacji i tradycji,
• nie zawsze łatwymi do identyfikacji sposobami na unicestwienie narodu,
• a w końcu niesłychaną manipulacją wokół zagadnienia "migracji", w istocie Wielkiej Podmiany Społeczeństw (ludzi białych).

Czas przyjdzie wrócić do kwestii zasygnalizowanej w pierwszym odcinku w sposób następujący:

Polityka 3De rodzi się w niedostępnym dla byle przechodnia pomieszczeniu, w którym rozparły się dwie córy Antychrysta: dwustuletnia Wszetecznica, ta z cyrklem w ręku, i jej starsza o 1800 lat siostra, trzymająca księgę, którą się czyta od prawej do lewej.

Widać tam też Mamonę, trzecią córę Antychrysta. Najstarszą, bo poczętą w dniu wypędzenia Adama i Ewy z Raju. Patronkę Maksymalnego Zysku za Wszelką Cenę.

To dla tych trzech czarownic pracują politycy. 

W swojej najnowszej książce "Nadszedł moment, abym powiedział, co widziałem" (LE MOMENT EST VENU DE DIRE CE QUE J'AI VU), tak o profesji mówi Filip de Villiers, jeden z dwóch, trzech polityków, których szanuję najbardziej: "Byłem politykiem i już nie jestem. Moje słowo jest swobodne. Wszedłem do polityki wyważając drzwi, a wychodzę z niej z uczuciem wstrętu."

MINUS ONE DOLLAR

W następnych odciankach zajmę się więcej historyczną rolą Mamony oraz szczególnym pochodzeniem i skutkami liberalizmu. Liberalizmu, z przyrodzonym mu permisywnym prawem i swoistym okrucieństwem wobec ludzi, niezdolnych albo nieskłonnych do zaakceptowania koncepcji "kraju", którą Jacques Attali sformułował następująco: "Jest bardzo ważną rzeczą przyznać, że kraj - to nic innego jak hotel, czyli miejsce zdolne pomieścić inwestorów, naukowców i tych wszystkich, którzy mają ochotę pracować." (co z kolei Thierry Herbé zwięźle podsumował: "W istocie, nasz kraj stał się hotelem na godziny, gdzie Jaques Attali jest jednym z alfonsów").

Doprowadzenie homo sapiens do stanu "Nowego Człowieka", pogodzonego z krajem sprowadzonym do hotelu, w którym "zabrania się zabraniać", wymaga metody; proces destrukcji człowieka mógłby być za szybki, a więc zasiać w nim niepokój i sprowokować bunt. Mógłby też być zbyt wolny i wywołać zniecierpliwienie promotorów…

Metoda, którą ostatecznie przyjęto, ma kryptonim "Podgrzewanie żaby".

Tak jak molierowski monsieur Jourdain od 40 lat nie zdawał sobie sprawy, że mówi prozą, tak my wszyscy nie czujemy, że jesteśmy podgrzewani.

Przyjrzyjmy się technice.

Załóżmy, że celem operatora jest ugotowanie żaby w wypełnionym wodą naczyniu bez pokrywki. Woda ma na początku temperaturę otoczenia i żaba nie wydaje się w najmniejszym stopniu zaniepokojona; jest przecież w swoim naturalnym środowisku.

Wielokrotnie dokonywane eksperymenty z prędkim, niecierpliwym gotowaniem zawsze kończyły się gwałtownymi próbami żaby wyskoczenia z garnka. Można naturalnie walić żabę chochlą po łbie, ale jeśli celem jest takie gotowanie, żeby żaba niczego się nie domyśliła, to metoda sama aż się prosi o tempo optymalne.

Kiedy wolno podgrzewana woda staje się letnia, żabie nie robi to szczególnej różnicy, a kiedy woda staje się ciepła - zwierzę zwalnia ruchy i sprawia wrażenie, jakby się tą wodą nie tylko rozkoszowało, ale wręcz chciało współpracować z oprawcą. Ba, nawet prosić o więcej.

(Nastawmy uszu, jedną nogą jesteśmy w fazie błogości, a drugą już dalej.)

A potem widać, jak żaba rozleniwia się i słabnie. Tak słabnie, że kiedy woda staje się bardzo gorąca, zwierzę nie ma już siły, żeby cokolwiek w swej sytuacji zmienić. 

Aż w pewnym momencie żabia mordka zastyga w jakimś laboratoryjnym grymasie.

Koniec, Kaputt, Schluss!

Można gotowanie kontynuować, można podgrzewanie zatrzymać… zależnie od celu gotowania i utylizacji ciała.

* * *

A teraz posłuchajcie, żaby:

Jesteśmy podgrzewani od dawna. Kiedyś byliśmy trzymani pod ideologicznym kloszem, byliśmy eksploatowani, maltretowani, zabijani, ale nasza żabia kondycja była dla nas jasna i w wielu z nas budziła się rewolta.

Potem wszystko zaczęło się stopniowo zmieniać. Wolność nadchodziła i radośnie wibrowała w rytm "wielkich" dat: 1962, 1968, 1980, 1989, 1990, 2001, 2003…

Pigułka, aborcja, gender, emancypacja kobiety, małżeństwo każdego z każdym, nowoczesne wojny (wyzwalające bogate w surowce kraje z ich zasobów), trzy posłusznie padające wieże w Nowym Jorku, zwycięskie hasło "mój brzuch należy do mnie", bezwzględna władza wysokiego unijnego urzędnika, zabójcza triada edukacja-media-szołbiznes, walka z historią krajów o zarosłych trawą granicach, droga do Ein Volk, ein Reich, ein ... (kto?), chichot matołków, kiedy duchowni wysokiej rangi kompromitują Kościół...

Itd. itp. itd. itp….

Byliśy i wciąż jesteśmy podgrzewani. 

Ale teraz, kiedy woda zaczyna być bardzo ciepła, nadszedł ostatni moment, aby zacząć się niepokoić, wrzeszczeć, wyskoczyć z garnka, wyłączyć gaz i zająć się oprawcami.

Ostatni moment.

Dzień Judaizmu - wersja bez kompleksów, skrupułów i abp. Gądeckiego

Uczestnicy sabatu pod hasłem "Komu wolno żyć w Polsce?" ciężko napracowali się, żeby w dniu 21 września skokowo podnieść niechęć Polaków do żydostwa. Tej niechęci nie należy mylić z biologicznym antysemityzmem, rozumianym jako chroniczna wrogość wobec wszystkiego, co żydowskie.

Od lewej: Sierakowski, Zaremba, Smolar, Gross, Bikont (fot. Maciej Komorowski)

Wymyślone przez Pana Boga, ruchliwe i jakby z natury niespokojne plemię Izraelitów, zostało obdarzone misją stworzenia warunków na przyjście Syna Bożego, a potem na głoszenie światu Dobrej Nowiny. Ściśle religijna rola Izraelitów skończyła się w momencie Zmartwychwstania Chrystusa. Część Żydów pozostała wierna Chrystusowi i założyła chrześcijaństwo, a pozostali, czyli ci, którzy Chrystusa odrzucili, poświęcili się kompromitowaniu Starego Testamentu i zwalczaniu Nowego. 

Zapach interesu i represje ze strony europejskich monarchów, zgorszonych ich nagłym bogaceniem się, pędziły Judejczyków po świecie, zanim nie trafili na kraj, w którym Bolesław Pobożny był aż za pobożny, a Kazimierz Wielki - wielki niezupełnie, bo rozwłóczył postanowienia Statutu Kaliskiego po całym królestwie.

O ile Polska mogła znakomicie obejść się bez Izraelitów, oni Polski potrzebowali, żeby przeżyć. Jeśli Polska jest dzisiaj krajem wyjątkowo przez nich znienawidzonym, to zapewne dlatego, że Polacy nie dali się Izraelitom podporządkować, a do żydokomuny mają stosunek gorszy niż reszta świata.

Jeśli ktoś uważa Żydów za naród o niebywale wysokiej inteligencji, niech zacznie od zbadania własnej. Bo oto kolejna erupcja żydowskiej nienawiści, która z wyjątkowym natężeniem ujawniła się po ostatnich bredniach szabesgoja Jana Tomasza Grossa, socjologa uchodzącego w Princeton za historyka, odniosła skutek kompletnie przeciwny do zamierzonego.

Jeśli kiedykolwiek Izraelici, wiecznie niepewni sytuacji na Bliskim Wschodzie, przewidywali masowy exodus ratunkowy do Polin, to Żydom polskim udało się zamienić trasę ich ucieczki "od" Egiptu w ciąg wilczych dołów, z nieczystościami na dnie. Gdyby zebrane w lokalu "Krytyki Politycznej" towarzystwo nie było tak paskudne, można byłoby dzisiaj wydusić z siebie jakieś dowcipne podziękowanie i wysłać je na adres Warszawa, Foksal 16, II piętro.

Pora, Grosso modo, przypomnieć co się stało.

Od kiedy Niemcy zapłaciły Izraelowi bodaj trzy razy więcej, niż to państwo oczekiwało, autorstwo Holocaustu zaczęło być przypisywane tajemniczemu plemieniu Nazi, które przywędrowało do Niemiec wraz z Hitlerem i razem z nim zniknęło. Jednocześnie pojawiła się współodpowiedzialność Polaków za "największą zbrodnię wszechczasów" i zaczęła ona gwałtownie wzrastać, od kiedy Polacy zadeklarowali brak entuzjazmu do płacenia faraonicznych sum "Przedsiębiorstwu Holocaust" (Norman G. Finkelstein).

Ostatnio niejaki Jan Tomasz Gross, samozwańczy sędzia polskiego antysemityzmu i pieszczoch środowisk antypolskich i katolewicowych, polizał niemiecką rękę i ogłosił w Die Welt, że Polacy podczas wojny zabili więcej Żydów niż Niemców ("Die Polen beispielsweise waren zwar zu Recht stolz auf den Widerstand ihrer Gesellschaft gegen die Nazis,haben aber tatsächlich während des Krieges mehr Juden als Deutsche getötet.").

Gross pośliznął się na bananowej skórce polskiego spojrzenia na kwestię "migrantów" i lecąc na pysk, porwał ze starozakonnej patelni "prawdy", jeszcze nie dosmażone do publikacji. Obóz postępu najpierw zawył, że słowa Grossa były obrzydliwe (Smolar) i że Gross się zhańbił (Olejnik), ale po namyśle postanowił trupa ustawić pionowo i go w tej pozycji podtrzymywać. 

Jest dla mnie tajemnicą rządu PO, jak to się stało, że szkodnik mógł do Polski na wspomniany sabat wjechać i że już (prawdopodobnie) z niej, nie nękany przez nikogo, wyjechał. A gdyby tak przyjechał z zagranicy jakiś Kowalski, porwał za mikrofon i oświadczył, że nie było komór gazowych ani 6 milionów zamordowanych Żydów?...

Tak czy inaczej, reszta zgromadzenia została w kraju, a ich udział w imprezie nie powinien zostać zapomniany

W tej sprawie, kilka fotografii i parę cytatów, to więcej niż nic.

Cierpliwi mogą sobie popatrzeć i posłuchać tutaj:

Komu wolno żyć w Polsce? Bikont | Gross | Smolar | Zaremba | Sierakowski #KPLive 

A z myślą o niecierpliwych, wróćmy do stołu prezydialnego i zacznijmy od lewej.

(fot. Maciej Komorowski)

Sławomir Sierakowski:

...czy to był odpowiedni moment, czas i kontekst na publikację tego artykułu? (Odpowiedź Grossa: "to jest wiedza, którą Polacy powinni mieć od dawna")

Marcin Zaremba (historyk, goj):

...negatywny stosunek Polaków do uchodźców wiąże z działalnością PRL-owskiej propagandy, która przypisywała komunistom dzieło stworzenia Polski homogenicznej, pozbawionej mniejszości i gloryfikowała ten stan.

(fot. Maciej Komorowski)

Aleksander Smolar (Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Legia Honorowa):

Ta szokująca teza (że Polacy zabili więcej Żydów niż Niemców) nie ma żadnego źródła historycznego. Jednak nie uważam, że Polacy podczas wojny byli tylko bohaterami. Historyk z Żydowskiego Instytutu Historycznego powiedział rzecz, która, obawiam się, niestety może być prawdziwa, że Polacy więcej wydali Żydów niż uratowali. Łatwiej było wydać niż ratować.

(fot. Maciej Komorowski)

Jan Tomasz Gross (Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej):

• Polacy słusznie byli dumni z oporu, jaki stawiali nazistowskim okupantom, ale faktycznie podczas wojny zabili więcej Żydów niż Niemców.
• Liczbę Niemców zabitych przez Polaków Gross szacuje w następujący sposób: 17 tys. niemieckich żołnierzy podczas kampanii wrześniowej i około 2 tys. niemieckich żołnierzy podczas Powstania Warszawskiego (chociaż uważa tę liczbę za zaniżoną). Dodaje do tego straty niemieckie w konfrontacji z polskim podziemiem (nie więcej niż 2–3 tysiące).
• Polacy zaczęli zabijać Żydów wraz z Niemcami od lata 1941 r. Wyróżniamy orientacyjnie dwa okresy historyczne w Holokauście: likwidacje gett i akcje wywożenia Żydów do obozów zagłady. Mnóstwo ludzi zabijano od razu, ponieważ próbowali uciekać. A obstawianie gett zlecane było formacjom polskim: policji granatowej, służbie budowlanej, ochotniczym strażom pożarnym. Zabijanie Żydów wokół gett było działalnością Polaków.
• 1,25 mln ludzi to populacja gett, którą deportowano do obozów zagłady właśnie w taki sposób – mordując przy tym wielkie grupy ludzi. Jaki procent populacji gett zabito na miejscu? Trudno oszacować. Powiedzmy, że to jedynie 10 proc., co oznacza, że mamy 125 tys. Żydów zabitych w dużej mierze przez Polaków.
• Trzeci etap unicestwiania Żydów polegał na mordowaniu tych, którym udało się uciec z gett, ukrywających się. Jeżeli chodzi o zabójstwa i denuncjacje, w ponad 90 proc. znanych przypadków bezpośrednią (zabójstwo) i pośrednią (denuncjacja) odpowiedzialność ponoszą Polacy. Do wyzwolenia, na polskiej prowincji, przetrwało mniej więcej 40 tys. Żydów (z liczby 200–250 tys. którym udało się wymknąć z gett). – A więc powiedzenie, że Polacy zamordowali więcej Żydów niż Niemców w czasie wojny, jest jak najbardziej uzasadnione.

Anna Bikont (Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski):

Gross stawia za dużo kropek nad i. Ja zamiast tego zapytałabym: na ile jest tak, że jednym z czynników decydujących o naszym obecnym stosunku do uchodźców jest to, co się działo w przeszłości w Polsce?

W Jedwabnem przez okrucieństwo zamordowania ludności żydowskiej pozostał – odczułam to wiele razy – rezerwuar nienawiści. Po premierze książki Grossa nienawiść skierowała się na niego, na Żyda, który już dawno został zabity, i na ludzi, którzy chcieli mówić.

Według publicystki rezerwuar nienawiści, okrucieństwa, za które nigdy Żydów nie przeproszono, może się łatwo skierować na kogoś innego. – Nie uważam, że to w skali całego kraju decyduje o tym, jaki mamy stosunek do uchodźców, ale jeśli pojawiają się hejty, to one dotyczą tego, żeby wziąć ich do Treblinki. Albo je...ć Czarnych i Żydów.

Tytuł mówi o Dniu Judaizmu, w wersji "bez kompleksów, skrupułów i abp. Gądeckiego".

Ten dzień nie zaczął się 21 września 2015.

I może trwać długo.

Chyba, że...